Η MERCOSUR

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Τιν΄αυτό; τρώεται;

- Σου ανοίγει ο καταπίτας.

- Ορεχτικό;

- Και χωνευτικό.

- Παναπεί;

- Τσάμπα φαΐ.

- Από πού;

- Εκ Λατινικής Αμερικής. Κόβουνε τα δέντρα του Αμαζόνιου, αν έχεις ακουστά, ρίχτουνε κατά μεσής τση γης κάτι φάρμακα, παράξενα, που εδώ τα απαγορεύουνε, κι εκεί που εσένα σου βγαίνει ο Θέος σου να κάμεις ένα κιλό στάρι, αυτοί εκεί το ένα το κάνουνε τρίο, μη σου πω και δενατρίο.

- Έτσι έ;

- Έτσι και παραέτσι.

- Και τα χαρίζουνε;

- Όχι, ορέ κουτέ, τα ανταλλάζουνε. Τσου δίνεις αυτοκίνητα, που δεν έχουνε και σένα σου περσσεύουνε, κι αυτοί σου δίνουνε φρούτα.

- Ετότες να τσου δώκω και τ’ αυτοκίνητό μου που τόχω από το ’96.

- Δεν είναι και τέγεια ζα. Καινούργια θέλουνε, εργοστασίου. Γι υτό εγίνηκε η MERCOSUR.

- Μεσάζων;

- Θεός του εμπορίου.

- Δεν είν’ ο Ερμής;

- Πάει αυτός, απόθανε. Τώρα είναι η MERCOSUR.

- Και τση επιτρέπουνε;

- Εψηφίστηκε.

- Εψηφίσαμε κι εμείς;

- Εις τας Ευρώπας.

- Αφού δεν έχουμ’ αυτοκίνητα.

- Έχουν’ οι άλλοι. Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι, Ντεντέσκοι και Δανέζοι.

- Δια λόγους συμπαθείας και νιτερέσου καμίας. Δεν ηξέρεις γιωγραφία;

- Εγώ δεν ηξέρω; Πρώτ’ απ’ όλα οι Δανέζοι έχουνε τη Γροιλανδία. Βγάνουνε μπακαγιάρους, έτοιμους, κατεψυγμένους, σε φιλέτο, υγράλατους. Αλλά τσούχει βάλει στο μάτι ο Τραμπάκουλας και τσου θέλει όλους δικούς του. Ανεχόρταγος. Πόσους μπακαγιάρους μπορεί να φάει στο χρόνο μέσα; Μπακάλικα δεν έχει η Αμέρικα, να πάει με τη σάκα του να πάρει;

- Τσου πουλεί η MERCOSUR; Αυτή όλα τα πουλεί.

- Με το άστε ντούε;

- Αφού εψηφίστηκε.

- Εψηφίσαμε κι εμείς;

- Γιατί; εμείς κουτοί ειμάστενε;