Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Του τόχε πει η φιλονάδα του η μάντισσα. Μεγάλη πόρτα θα διαβείς. Στο μέρος του δεν είχανε πόρτες. Τι να τσι κάνουνε; Εγέλασε.

Μετά εβρεθήκανε μαζί με τη μάντισσα σε μια βάρκα φουσκωτή. Για να μπούνε μέσα έδωκε μιανού μια πέτρα κίτρινη απ’ αυτές που βρίσκανε στο μέρος του. Αυτός την ήθελε τη πέτρα. Τήνε κούνησε στην απαλάμη του, πάνου-κάτου, και τσούπε μπείτε.

Με το που ξεμπουκάρανε τσου μαντρώσανε.

- Είσαι «ο» και λέγεσαι.

- Τζόλε.

- Εσύ;

- Κάπε.

Τσου γράψανε στα χαρτγιά και τσου αφήκανε. Τη νύχτα τήνε περάσανε στο δρόμο, δίπλα σ’ ένα μεθυσμένο. Το πρωΐ αυτός δε κουνιόντανε. Τέζα. Φωνάξανε ένανε με καπέλο.

- Πέθανε;

- Εσύ τόνε μαχαίρωσες;

Τη μεγάλη πόρτα 18 χρονώνες τήνε πέρασε. Ισόβια. Στα ισόβια έζησε ό,τι είχε να ζήσει. Μαύρα κι άραχλα. Στα πενηντατέσσερα τόνε βγάλανε λόγω καλής διαγωγής. Του ανοίξανε τη μεγάλη πόρτα.

- Είσαι λεύτερος. Φύγε.

Πού να πάει; Δεν ήξερε καένανε. Το μόνο που εγνώριζε ήτανε ένα δικεόρο που του βάλανε στη δίκη. Άφαντος. Εβγήκε.

- Τζόλε;

- Κάπε;

Η Κάπε τόνε περίμενε.

- Δε τόνε σκότωσα ‘γώ.

- Το ξέρω, μαζί δεν ειμάστενε;

- Τι κάνεις;

- Τη μάντισσα. Τώρα με λένε μέντιουμ. Κονομάω. Έχω και σπίτι. Δικό μου. Πάμε, έχω κι αυτοκίνητο.

- Με ποιόνε μένεις;

- Μοναχή μου, σε περίμενα να βγεις απ’ τη μεγάλη πόρτα. Πάμε.