Η ΓΙΟΤΣΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Είχες μέρες να πατήσει στο ξυλουργείο. Και στο σπίτι δεν επήγαινε μήτε για φαΐ. Το βράδυ αργά εγύριζε που οι άλλοι είχανε πέσει. Πού χαρομανούσε όλη μέρα; Κι ήθελε και παντρειά.

- Πού πας χωρίς άρμενα και κουπιά;

- Να πας να μου τήνε ζητήσεις.

- Να πάω, αλλά τι θα πω; Όπου είσαι τοκιστής και σουλατσαδόρος; Αμπιτύχει θέλεις και προίκα; Σιγά μη χάσουνε το κελεπούρι.

- Ανοίγω μαγαζί. Έβρηκα Δονάτου Δημουλίτσα. Εσυμφωνήσαμε.

- Και το ρεμεσιέρικο το δικό μας τι θα το κάνεις;

- Πρώτ’ απ’ όλα δεν είναι δικό μας. Νοικιακό τόχεις. Και δεν είναι ρεμεσιέρικο, ρεμονταδόρικο είναι. Έκαμες και ποτέ σου κάνα έπιπλο;

- Εγώ, ορέ; Ο καλύτερος ρεμεσιέρης τση Φιλελλήνων; Έχουνε βγάλει τα χέργια μου τα καλύτερα έπιπλα τση Πόλης. Μήτε το εργοστάσιο του Ασπιώτη νάμουνα. Έ ρόζοι…

- Κι εγώ τόσα χρόνια στο μαγαζί πώς και δε τάδα; Και τη γιότσα που σε παρακαλάει τόσα χρόνια η μάμα να τση τήνε κάμεις, γιατί δε τση τήνε κάνεις;

- Δε με υπολογίζει, παιδί μου, δε με υπολογίζει…

- Δε το ξέρεις που ο τσαγκάρης δεν έχει παπούτσια να βάλει κι ο χασάπης πηχτή να πάρει σπίτι να φάει; Αλλά γέρασα, βλέπεις. Εσύ τι θα φτιάχνεις;

- Κάσες.

- Κάσες; Μπα που να σε νεκροφιλήσω μέσα.

- Τι λες του παιδιού; Θα σου τα βγάλω τα μάτια.

- Ξέρεις πόσες κάσες χρειάονται; Από ξύλο καλό. Μαόνι, καρυδιά, έβενος μέχρι παλισάνδρ. Θέλει ο κόσμος τη κάσα του καλήνε. Κι όλοι πεθαίνουνε. Ξέρεις καένανε που να μη πέθανε;

- Και το πεύκι το σουηδικό και το μόγανο το ίδιο σαπαίνουνε. Τα τρώει το χώμα κι η υγρασία. Το ίδιο τα τρώει. Τι πλούσιος, τι πένης…

- Ναι, αλλά αυτοί που σε χώνουνε, δε το ξέρουνε, το ξέρουνε; Αυτοί θέλουνε το λούστρο. Όσο πιο πολύ λούστρο τόσο πιο πολύ σέβας.

- Άλλη δουγειά δε βρήκες;

- Ξυλουργό δε μ’ έμαθες; Ξυλουργός εσύ, ξυλουργός κι εγώ.

- Εγώ έκανα και ντουλάπες.

- Κι εγώ θα κάνω κάσες. Και με σκαλίσματα.

- Άνοιξε πρώτα το μαγαζί, περίμενε να στρώσεις και μετά πάω να σου ζητήσω τη κοπέλα.

- Έχουμε συνεννοηθεί. Θα μου ντύνει τσι κάσες μ’ ασπροκέντι και με το βελονάκι και στο πάτο σατέν. Ξέρει.

- Προχωρημένα πράματα, παναπεί.

- Γι αυτό σου λέω.

- Δε πιστεύω να κάματε καμιά κουτσουκέλα…

- Στσου έξη μήνους γεννάει.

- Αμ’ έτσι πε μου…, γι αυτό εξαφανίστηκες; Τότες να τρέξω. Δεν ήξερες να φυλάεσαι;

- Εγώ; Εσύ που δε μου τάμαθες.

- Με τη καλή την ώρα, παιδί μου. Κι εσύ να κάμεις στη κοπέλα μια γιότσα καλή. Ακούς;

- Τση κοπέλας θα τση κάμω.