Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Οι εγιές αρμέγανε αρμύρα και προσκυνούσανε τη σπιάτζα. Παραλία με γούλους. Ερχόντανε από τη νύχτα με τσι γαέτες και κάνανε γουλί για τσι οικοδομές και τα έργα. Κοσκινίζανε τσου γούλους και φορτώνανε τσι γαέτες κατά τη παραγγελία. Μετά, άμα το μεσημέρι έβανε το Μαΐστρο, ανοίγανε το πανί κι απ’ ευτείας στο Μαούκι που περιμένανε τα κάρα και τα μιτσά που διαλέανε καλούς γούλους για το κάτου μπαλί. Άμα δε φύσαε, με το κουπί, που σούτριβε τ’ αλάτι στο χέρι. Αφήνανε οι γαέτες τη παραλία μοναχήνε της με τσου τζιτζίρους τση κάψας. Το χειμώνα ο καιρός θάφερνε άλλους γούλους. Καμιά φορά έβγαινε και καμιά χελώνα μεσ’ στην ησυχία. Άμα έπεφτε ο ήγιος εμφανιζόντανε κι ανθρώποι για καμιά βουτιά ή για να ρίξουνε τ’ αρμίδι για κάνα σπάρο.

- Ωραίο μέρος.

- Είσθε Γαλλίς;

- Νόου, Αγγλίς. Μου βάνετε λίγο λάδι;

- Έλα δω, Παναγιά κοντά σου..., όλη η Ουρανία μου είσαι, στα νιάτα της… Να σου βάλω από το δικό μου; Μηδέν οξύτης.

- Νόου, νόου, άι χαβ, άι χαβ.

- Τι λέει; τι λέει;

- Έχει, λέει, χαβ.

- Γιατί ξαπλώνει στη πετσέτα με δυο μπουκούνια πανί;

- Ξέρω γώ; Ημπορεί για να μη τήνε κόβουνε οι γούλοι στον ορίτσικα.

- Στο ξωτερικό έχουνε ομπρέλες, ξαπλώστρες και σου φέρνουνε να πιεις. Βαρείς βουτιά και μετά ξαπλώνεις σα και το πασά και πίνεις από κάτι μεγάλα ποτήργια χρωματιστά. Πίσω έχουνε μαγαζιά, ρεστοράν τα λένε, για να γκουσιαστείς, και πάρα πίσω σπίτια που σου τα νοικιάζουνε για να κοιμάσαι. Ζωή χαρισάμενη. Μύρμηρο ο κόσμος. Εκεί να δεις όβολο.

- Να κάμουμε και μεις.

- Τώρα στα ξεκέντια; Τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι και δεν έχουμε κουτάγια; Άσε τσου νέους.

- Το χτήμα ποιανού θα τ’ αφήκεις;

- Του μιτσού. Έτονε. Κατά φωνή. Τι κάνει ‘κεί; Αλείφει τη Γαλλίς;

- Αγγλίς είναι.

- Για πιάκε μου αυτόνε το γούλο πούχει και τρύπα... Μου κόπηκε το βολίμι στο ντέμα και μούμεινε η αρματωσιά κάτου.

- Φώναξε το μιτσόνε να βουτήξει να σου τήνε βγάλει.

- Άστονε, βαρεί βουτιά με τη Γαλλίς.

- Αγγλίς είναι.