Η ΦΟΦΩ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Η Φοφώ δεκατρίο χρονώνες ήτανε όπου την έκλεψε αυτός ο ψηλός κι ο όμορφος. Σάρτεψε από τη φανέστρα, ίσα σπίτι ίσα καντούνι, λίγο παρακάτου από του Πουλημένου. Τσείχε βάλει τσου περόνους του Ιησού Χριστού. Μεγάλος αυτός, στα είκοσι, την έκανε ό,τι ήθελε. Ο τάτας του είχε. Εμπόριο δερμάτων. Την άρπαξε από το χέρι και την έσερνε. Στη Μηγιά Κυνοπιαστών έγινε το μαντριμόνιο. Στο σπίτι μιανού πελάτη του πατέρα του που τούχε υποχρέωση. Από κει εβγήκανε στεφανωμένοι. Την επήρε σπίτι του. Ευγενείου Βουλγάρεως. Εκεί εκαήκανε τα πάντα όλα. Πριν από τσι εμπρηστικές, από τσι εκρηκτικές. Και τα σακιά με τα όβολα που ο πατέρας τα πάτουνε για να χωρέσουνε κι άλλα.

- Πατέρα, δε μας παίρνετε ένα σπίτι;

- Τι λες ορή κοπέλα; Εδώ πέφτουνε τα σπίτια από τσι μπόμπες, σπίτι θα πάρουμε;

Στη κατοχή εβρέθηκε με τρία κεφάγια παιδιά. Δυο θηλυκά και το Πίπο. Αυτός αντάρτης. Στου Ζούμπου τόνε πιακανε. Τραγούδουνε κορόϊδο Μουσουλίνη, κανένας δε θα μείνει. Άσε τι άλλα έκανε στο ταχυδρομείο που άνοιγε τα γράμματα των δωσίλογων και ειδοποιούσανε τσου ανθρώπους να φυλαχτούνε. Τον είχε βάλει στο μάτι η Καραμπινιερία, τον έπιακε, και τόνε κλείδωσε στο Λαζαρέτο με τσου Ακροναυπλιώτες. Τον αδρεφό του το Σπύρο τον είχανε πρωτοπιάκει και τον εξορίσανε στσου Παξιούς.

Οι Ιταλοί μορόζοι σταμπάρανε τσι κοπέλες των εξορισμένων. Βαρούσανε στην ανάγκη. Ψωμί μοσκεμένο σου λέει. Ένας κοκορόφτερος ανέβηκε τη σκάλα. Κράτουνε κάτι κονσέρβες και μια πανιότα. Βάρησε το μπατιδούρο. Του άνοιξε μια σια σκούρα.

- Τι θέλεις;

- Ίο φίλος. Άνοιξε. Ίο σε βοηθήσει.

Άνοιξε και τούδωκε σπρωξιά. Εμέτρησε τα σκαγιά μέχρι το πόρτιγο. Του πέσανε οι κονσέρβες κι η πανιότα στο πλατύσκαλο. Τα μάζωξε. Πεινούσανε.

- Κατίβο, κατίβο, του φώναζε.

Μέσα ο Πίπος έκλαιε. Μπου, μπου, εφώναζε. Αλλά ο γιατρός τσείχε πει να μη του δίνει νερό μήτε με το κουταλάκι. Έτσι επέθανε. Το πήρε ο Νύσης και τόθαψε, εκεί στο τέρμα του Νεκροταφείου που εθάβανε όλους μαζί τσου σκοτωμένους. Μήτε κατάλαβε που ακριβώς τόθαψε. Δυο χρονώνες νιάνιαρο.

Τούγραψε του αντρός της το μαντάτο στη ρεμπάρτα από τη μπουτουνιέρα του βρακιού του. Εκεί του μηνούσε, τί στο Λαζαρέτο τα ελέγχανε. Στάθηκε κολώνα. Αυτόνε τον αφήκανε παραμονή του Σταυρού. Ανοίξανε τσι φυλακές τί ερχόντανε οι Γερμανοί.

Με τσι πρώτες μπόμπες επήρε τα παιδιά στο Φρούργιο. Στσι μίνες. Αυτά εκλέγανε.

- Σκάστε ορές, θα μας ακούσουνε τ’ αερόπλανα. Το τροπάργιο τ’ Αγιού πείτε.

- Εσώσαν’ οι μπόμπες.

- Τώρα τραγουδείστε κορόϊδο Μουσουλίνη.

Μετά έκανε άλλα δυο θηλυκά και γνώρισε οχτώ αγγόνια. Το ένα έμοιαζε πολύ του Πίπου της. Μου τόπε. Τούχε αδυναμία.