Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Πριν από κάθε τίτλο υπάρχει μια στιγμή σιωπής. Εκείνη η στιγμή που η είδηση δεν είναι ακόμη είδηση. Είναι ένας άνθρωπος. Μια οικογένεια. Μια ζωή που μόλις άλλαξε για πάντα.

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών ήταν μόνο η αφορμή. Υπάρχουν στιγμές που δεν σε κάνουν να σκεφτείς κάτι καινούργιο. Απλώς δεν σου επιτρέπουν πια να σωπαίνεις.

Από παιδί ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Δεν με γοήτευε η δημοσιότητα. Με γοήτευε η αναζήτηση. Η ιδέα ότι πίσω από κάθε πληροφορία υπήρχε μια αλήθεια που άξιζε να αναζητηθεί και ένας άνθρωπος που άξιζε να προστατευθεί.

Έζησα τη δημοσιογραφία από το ρεπορτάζ μέχρι τις συνεντεύξεις και τις έρευνες. Δεν εξιδανικεύω τίποτα. Η δημοσιογραφία είχε πάντοτε φωτεινές και σκοτεινές διαδρομές. Είχε σπουδαίους λειτουργούς, είχε και ανθρώπους που πρόδωσαν το λειτούργημά της. Η διαφορά είναι πως σήμερα όλα ταξιδεύουν με μια ταχύτητα που δεν αφήνει χρόνο ούτε στη σκέψη ούτε στη συνείδηση.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν γέννησαν την ανθρωποφαγία, τον κιτρινισμό ή τις σκοπιμότητες. Έγιναν όμως ο μεγάλος επιταχυντής τους. Η πληροφορία προηγείται της διασταύρωσης, η εικόνα της σκέψης και η συγκίνηση της αλήθειας. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο πόνος γίνεται περιεχόμενο, η εικασία μεταμφιέζεται σε βεβαιότητα και η εισβολή στο πένθος βαφτίζεται ενημέρωση.

Θα ήταν όμως βολικό να πιστέψουμε ότι όλα οφείλονται στην επιπολαιότητα ή στην απειρία. Δεν είναι έτσι. Η άγνοια διορθώνεται. Η εμπειρία αποκτιέται.

Υπάρχουν όμως και οι αόρατες διαδρομές. Εκεί όπου η είδηση παύει να υπηρετεί τον πολίτη και αρχίζει να υπηρετεί συμφέροντα. Εκεί όπου η σιωπή ανταμείβεται περισσότερο από την έρευνα. Εκεί όπου η αλήθεια διαπραγματεύεται την αξία της και η συνείδηση δοκιμάζεται καθημερινά.

Αυτές οι πληγές δεν φαίνονται στην οθόνη. Φαίνονται στο αποτέλεσμα.

Κι όμως, θα ήταν άδικο να σταματήσει εδώ αυτή η σκέψη. Γιατί υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που επιμένουν να διασταυρώνουν πριν δημοσιεύσουν, να σέβονται πριν ρωτήσουν, να γνωρίζουν ότι υπάρχουν πόρτες που δεν ανοίγουν, ακόμη κι όταν πίσω τους κρύβεται η «είδηση της χρονιάς». Αυτοί κρατούν ακόμη όρθια την τιμή του επαγγέλματος.

Αυτό που με ανησυχεί δεν είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας.

Είναι η δική μας συνήθεια να μη διακρίνουμε πια την ενημέρωση από το θέαμα, την έρευνα από την αδιακρισία, την αποκάλυψη από την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.

Οι λεκέδες από το μελάνι φεύγουν εύκολα από τα χέρια. Εκείνοι που μένουν στη συνείδηση δεν ξεβάφουν ποτέ. Γιατί πριν από κάθε τίτλο υπήρχε ένας άνθρωπος.

Όλα τα υπόλοιπα έρχονται μετά.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK