Η ΔΕΝΤΡΟΓΑΓΙΑ*

Γράφεο ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Ο Σπύρος… Σπύρόοο…

- Δε σ’ άκουσε, είν’ αυτά τα μηχανάκια, τα διαολεμένα.

- Σπύρόοο…, δεν ακούς μωρέ;

- Έλα Νίτσα, τώρα σε είδα. Γεια σου Ευτυχία.

- Γεια σου και σένανε. Με το καφέ στο χέρι είσαι; Κοίτα μη σε κόψει καένα όχημα.

- Αφού είμαι στη διάβαση.

- Η διάβαση είναι για να περνάς απέναντι, όχι για να πίνεις το καφέ σου.

- Κι εσείς καφέ δε πίνετε;

- Εμείς καθομάστενε εδώ σαν ανθρώποι. Δε τρογυρνάμε με το καφέ στο χέρι.

- Όλοι μ’ ένα καφέ στο χέρι πορεύονται. Εισάστενε καλά; Με το λοφωρείο ήρθατε;

- Με το λοφωρείο.

- Τι ώρα θα φύγετε; Θέλετε να σας πάρω;

- Ορέ Σπύρο…, είπα, ξέρεις πόσες φορές τόπα; να σου κλέψω τσι σαλάτες σου. Σγουρές, σγουρές και σα τσι όμορφες κοπέλες είναι, τσι ζηλεύω.

- Και δε κόβεις; Μια σούδα μας χωρίζει, δεν έχουμε σύρματα.

- Μωρέ στη σούδα είναι μια δεντρογαγιά δυο, τρία μέτρα μακριά και μ’ ένα χόντρος σα βογγύλι από μούσκουλο μοσκαρίσιο. Θερίο. Τήνε βλέπεις και σε πιάνει τρόμος. Όταν επήγα να περάσω άσκωσε το μούτρο τση και μούκανε κχχχ… Και δεν είχα καλάμι να τση δώκω, να τήνε μουδιάσω.

- Για να σου κάμει κχχχ φαίνεται μην είχε γέννα. Αγοιώς η δεντρογαγιά δε σε πειράζει. Ο πάππους μου είχε μίανε κάτου από το κοκέτα του. Τρώει τα μυερά. Φύλακας. Η νόνα μου η Τσάντω την είχε και πως την είχε. Πόρεψη έλεε, πόρεψη.

- Ξέρεις τι πόρεψη να βλέπεις το θερίο να πιάνει όλη τη σούδα; Να το σκοτώσεις, εσύ που είσαι άντρας.

- Για να κόβεις εσύ τσι σαλάτες;

- Σιγά τσι σαλάτες… Μ’ ένα ευρώ αγοράζεις τρεις.

- Ναι καημένη, άμε φέρε μου. Μία σαλάτα σήμερις κάνει ένα μάτι. Έχουνε πάει όλα στα ύψη.

- Θα μας εκάνουνε αύξηση στη σύνταξη.

- Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

- Σαλάτα θέλω, δε θέλω τριφύλλι. Καμιά μαρτίνα είμαι; Ντομάτα έβαλες;

- Και ντομάτα και πιπεργιά και μελιτζάνα κι αγγούργια και κολοκυθάκια. Όπου νάναι θα βγάλω τσι πατάτες. Και γίνονται κάτι πατάτες γλυκούμι. Είναι τα χώματα. Τσου ρίχτω και κοπριά από το φορτίκι μου και τη γίδα. Μόνο, όχι χημικά και κουταμάρες.

- Βλέπω, γλέπω… Και δε σου τα κλέβουνε;

- Έχω τη δεντρογαγιά.

*Αυθεντικός διάλογος σε καφενείο απέναντι από τη Μπόμπα και με λίγη σάρτσα.