Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Ο Αύγουστος δεν μετράει τις μέρες. Μετράει όσα έμειναν ανοιχτά. Επιστρέφουν πρόσωπα που δεν είναι πια εδώ. Λόγια που δεν ειπώθηκαν. Επιθυμίες που δεν έγιναν ποτέ ζωή. Και μαζί τους επιστρέφει κι εκείνος ο άνθρωπος που υπήρξαμε κάποτε, λίγο πιο αθώος, λίγο πιο βέβαιος ότι ο κόσμος μάς χρωστάει κάτι.

Δεν μας χρωστάει τίποτα. Αυτό δεν είναι απαισιοδοξία. Είναι ελευθερία.

Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταλάβω ότι οι μεγάλες επιθυμίες δεν ζητούν χρήματα. Ζητούν χρόνο. Κι ο χρόνος δεν χαρίζεται. Μόνο ξοδεύεται.

Κάποτε πίστευα πως η ζωή θα κρινόταν από όσα θα αποκτούσα. Σήμερα ξέρω πως κρίνεται από όσα δεν πρόδωσα. Από τις λίγες φωτιές που αρνήθηκα να σβήσω μέσα μου, ακόμη κι όταν όλοι με συμβούλευαν να γίνω πιο λογικός.

Δεν είχα την φιλοδοξία ποτέ, να γίνω σπουδαίος. Μου έφτανε να μη γίνω ξένος με τον εαυτό μου.

Ίσως γι' αυτό δεν φοβάμαι τόσο τις ήττες. Φοβάμαι τις συνήθειες. Εκείνες σκοτώνουν. Δεν κάνουν θόρυβο, δεν αφήνουν αίμα. Μόνο μια μέρα σε βάζουν απέναντι στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις τον άνθρωπο που σε κοιτάζει.

Ο έρωτας δεν νικά τον χρόνο. Ούτε τον θάνατο. Νικά όμως κάτι εξίσου σπουδαίο. Την αδιαφορία. Και όσο υπάρχει κάτι που μπορεί ακόμη να μας συγκινεί, τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά.

Μεγαλώνοντας έπαψα να θαυμάζω όσους κέρδισαν τα πάντα. Θαυμάζω εκείνους που έχασαν πολλά και εξακολουθούν να έχουν καθαρό βλέμμα.

Μια παλιά τσιγγάνικη παροιμία με ακολουθεί χρόνια.

«Να θέλεις έναν κόσμο είναι φωτιά. Να τον αποκτάς, καπνός.»

Χρειάστηκε μια ζωή για να την καταλάβω.

Δεν γεννηθήκαμε για τον καπνό.

Γεννηθήκαμε για τη φωτιά.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK