Η ΑΠΛΩΣΤΑΡΓΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης*

- Κι όταν σώσει το πλυντήργιο, άπλωσέ μου τα ρούχα. Εγώ πάω να πέσω. Από τη νύχτα στο πόδι.

- Μάλιστα.

………………………………………..

- Κύργιε Σπύρο απλώνεις;

- Η ίδια έπεσε.

- Δε στο λέω γι αυτό, μη φας κάνα πρόστιμο στο λέω.

- Πρόστιμο;

- Δε τόμαθες; Ειμάστενε, λέει, εντός ιστορικής και τουριστικής πόλεως και γλέπουνε τσι φατσάδες μας όλοι οι τουρίσται και τσου προσβάνουμε, λέει, τα μάτια και να δεις πως τόπανε, ά ναι…, και την αιστητική. Τι είναι η αιστητική ξέρεις;

- Γι αυτό όλοι οι τουρίσται βγάνουνε φωτογραφίες την απλωσταργιά μου; Εγώ ήλεγα που τσ’ αρέσει. Είδα κι ένα περιοδικό ξένο κι είχε φωτογραφία το μπαρκόνι μου κι ήμουνα κι εγώ στη φωτογραφία.

- Εμένα με πήρανε από τη Δημοτικιά Αστενομία και μούπανε να τα μαζέψω γιατί θα μου ρίξουνε 500 ευρά πρόστιμο.

- Κι έχουμε Δημοτικιά Αστενομία; Μην ήτανε τίποτις απατεώνες απ’ αυτουνούς που παίρνουνε τηλέφωνα για να μας φάνε τα λεφτά;

- Δεν ηξέρω, μάτια. Εμένα μούπανε πως μου κάνουνε σύστασις αλλά μετά θα μου ρίξουνε πρόστιμο. Γι αυτό σου λέω.

- Και τι έκαμες;

- Τι να κάμω η καψερή; Έμασα τη μπουγάδα μου, άρον-άρον, και τ’ άπλωσα μέσα στο σπίτι. Και καλά τσι φανέλες, τα πουκάμισα, τσι μπλούζες και τα βρακιά. Τ’ απόθωσα στα σκάνια και στσι ντεστιέρες. Τα σεντόνια όμως; Τ’ άπλωσα στο καναπέ το καλόνε, ξέρεις τη γόντολά μου την αντίκα, στη ντορμέζα μου, μέχρι και στο καθρέφτη τση γιότσας μου τ’ άπλωσα. Και με ξέρεις εμένανε…, την ακαταστασία δε τήνε μπορώ.

- Τι συμβαίνει και φωνάζετε; Δε σούπα που πάω να τόνε πάρω μια σταγιά;

- Να εδώ η κυρά Τζούλια μου λέει που απαγορεύεται ν’ απλώνουμε.

- Απαγορεύεταίαιαι; Και μα στη Κοφινέτα ειμάστενε; Παγιά που μέναμε στη Κοφινέτα στας εορτάς ερχόντανε ο αστυφύλακας και σούλεε μάστα κυρά μου και βάλε τη Σημαία. Κι όσο καιρό έμενε στο παλάτι ο Βασιλέας δεν επιτρεπόντανε. Μέσα στα καντούνια όμως επιτρεπόντανε. Δεν εφαινόντανε τ’ απλωμένα. Η μάμα μου που είχε τσι μπαρκονόπορτες από το παγιό μπαρκόνι, που μας το ρίξανε οι μπόμπες, έκανε τα σκούρα αλιμπρέτο κι άπλωνε από μέσα τα σκουτιά της τέτοιες μέρες. Τώρα τι;

- Ξέρω κι εγώ; Λες όλοι οι τουρίσται να γινήκανε Βασιλέιδες; Πάω μέσα βαρεί το τηλέφωνο.

- Εμπρός.

- Από τη Δημοτικιά Αστενομία ειμάστενε και μάστε τα ρούχα σας. Σας κάνουμε σύστασις αλλά την άλλη βολά θα φάτε πρόστιμο.

- Και πού ν’ απλώσω;

- Δεν ηξέρω. Το σπίτι σας είναι διατηρητέο και δεν επιτρέπεται. Στεγνωτήριο δεν έχετε;

- Χαρίζετ’ εσείς στεγνωτήργια;

- Ποιός ήτανε;

- Η Δημοτικιά Αστενομία. Για τα ρούχα, να τα μάσουμε είπανε και μου το κλείσανε άμα τσούπα αν χαρίζουνε στεγνωτήργια.

- Δε σας τάπα;

- Αφού δεν έχουμε Δημοτικιά Αστενομία. Μην ήταν’ απ’ αυτουνούς που θέλουνε να μας εδιώξουνε από το Υστερικό Κέντρο;

- Ημπορεί.

- Σπύρο, μάζωξέτα γλήγορα. Έλα μη βρούμε κάνα μπεγιά και ψάχνουμε για σπίτι.

*Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK