Η ΑΠΗΔΑΛΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Ρε συ Ναυσίθοε, ξέρεις από βάρκες;

- Εσπούδασα εις τον Υλλαϊκόν λιμένα.

- Πόσα θέλεις να μου κάνεις μίαν λέμβον, τελείας τεχνολογίας, που να μαντεύει πού θέλω να πάω και να μην ασκώνομαι να κρατάω το τιμόνι που βαργιέμαι; Καθ’ ότι έχω και τα κιλά μου…

- Να μη τρώτε από βραδύς.

- Με μπουκώνει η Αρήτη, εγώ φταίω; Πόσα;

- Η ξυλεία ποιανού;

- Δική μου. Τσου καλύτερους φτεγιάδες.

- Κυπαρίσσια για το πέτσωμα;

- Άμε κόψε από το Κανόνι. Τα καλύτερα.

- Ποιό Κανόνι;

- Μετά θα το λένε Κανόνι, δεν ηξέρεις εσύ.

- Για κουπαστές θέλω μουργιά ξερή. Και για κατάρτι κυπαρίσσι λαντσάτο.

- Έχω.

- Απ’ ευτείας ανάθεση;

- Θα υπογράψω τη σύμβαση.

- Τας μισάς μνας μπροστά.

- Έγινε.

Ούτως εξεκίνησε ο Ναυσίθοος να στήνει την απήδαλον. Έκοψε τα στραβόξυλα, αρφάδιασε τη καρίνα, έντυσε το κατάστρωμα, επήρε και πανί μεταξωτόν και κάποια ώρα έσωσε.

- Κυρ Αρκίνοε ελάτε να τήνε ρίξουμε.

- Και θα πηγαίνει μοναχή της;

- Όπως είπαμε.

- Για να δούμε…

- Εγγυημένα πράματα…

Τση δώκανε αμπωσιά. Ετρίξανε τα φαλάγγια και τα βάζα, τεντώθηκε η τριχιά, τήνε κράτησε, μη τσου φύγει, σαρτέψανε οι ναυτικοί μέσα, όλα στη τρίχα.

Ο Οδυσσεύς επερίμενε να τόνε πάρει στην Ιθάκη.

- Πότε φεύγουμε; Έχει καιρό.

- Μη βιάεσαι. Θέλει ψυχή το καράβι. Είναι ζωντανό πράμα.

- Και πού θα την έβρει;

- Θα το φυσήξω.

Το φύσηξε. Ο καιρός έπεσε. Πήρε ρότα για Ιθάκη. Τον επήρε τον Οδυσσέψ σα και την όμορφη κοπέλα. Είχε ψυχή η απήδαλος.

Η Αρήτη απορούσε.

- Μα πώς πάει μοναχή της Ναυσίθοε; Μην εξοκείλει;

- Τι λέτε μαντάμ; Αφού την εφύσηξα.

- Και;

- Τι και; Μα είναι μέγκα γιαχτ. Οι καραβομαραγκοί φυσούνε τη ψυχή τους στα σκαργιά. Το πλήρωμα δίνει τη ζωή, η ανάσα τους τα σπρώχνει.