Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Υπάρχουν εποχές που η Ιστορία δεν γράφεται, ουρλιάζει. Και στιγμές που η σιωπή των “πολιτισμένων” χωρών γίνεται πιο εκκωφαντική από τις σειρήνες του πολέμου.

Το Ιράν φλέγεται μέσα σε μια παράνοια που δεν προσποιείται καν τη λογική. Φυσικά και δεν συμφωνούμε με το θεοκρατικό καθεστώς του, είναι αυταρχικό και καταπιεστικό. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τίποτα από όσα ακολουθούν. Το να αντιστέκεσαι σε έναν αυταρχισμό δεν σημαίνει ότι νομιμοποιείς μια άλλη βαρβαρότητα. Δεν υπάρχουν “ναι μεν, αλλά” όταν αιωρείται η λέξη εξόντωση.

Κι όμως, εκεί οδηγούμαστε. Σε έναν δημόσιο λόγο που ξεγλιστρά από την πολιτική στην απειλή. Σε μια ρητορική σαν κι εκείνη του Τραμπ, που αφήνει να αιωρείται ότι ένας λαός μπορεί να επιστρέψει στη λίθινη εποχή, ότι ο πολιτισμός του μπορεί να αφανιστεί. Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η πρόκληση, αλλά η εξοικείωση. Οι λέξεις αυτές ακούγονται χωρίς το σοκ που θα έπρεπε να προκαλούν.

Ένας κόσμος που υποτίθεται πως έμαθε, παρακολουθεί ξανά την απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής σαν να είναι ακόμη ένα δελτίο ειδήσεων. Κι εμείς μετράμε ανακοινώσεις, ζυγίζουμε λέξεις, κατασκευάζουμε ουδετερότητες.

Η φρίκη δεν είναι πια το γεγονός, είναι η ανοχή του.

Η Γάζα δεν είναι υποσημείωση. Ο Λίβανος δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Και όσοι κρατούν την εξουσία δεν είναι έξω από το κάδρο. Το πρόβλημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο, αλλά ότι κανείς δεν έχει όριο. Η ηθική έγινε εργαλείο, το δίκαιο επιλογή, ο άνθρωπος αριθμός.

Δεν είναι θέμα γεωγραφίας, είναι θέμα καθρέφτη. Κάθε φορά που σωπαίνουμε, κάτι μέσα μας πεθαίνει αθόρυβα.

Ίσως αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο της εποχής μας, όχι ότι υπάρχουν τέρατα, αλλά ότι μάθαμε να ζούμε μαζί τους.

Υπάρχει επιλογή. Αλλά κοστίζει.

Και το τίμημα είναι να πεις καθαρά, αυτό είναι έγκλημα.

Αλλιώς, ας το παραδεχτούμε, ο πολιτισμός δεν καταστρέφεται από τους “τρελούς”, αλλά από τους λογικούς που τους ανέχονται.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK