Η ΑΝΝΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Άννα, Άννα, τρύπια μελιτζάνα. Την εκοροϊδεύανε τα παιδιά. Τα παιδιά τα πάντα κοροϊδεύουνε. Με μια σκληράδα που δεν έχει όμοια της. Με μια σκληράδα όμοια με την αλήθεια. Έτσι και σε βρούνε σκάρτο, δε συχωρούνε. Θα σου τη πούνε πού να πας πού. Σήμερα το παρόν εντάσσεται σ’ αυτό που εις την νεοελληνικήν ονομάζεται μπούλινγκ. Στη καθομιλουμένη δε σ’ αφήνουνε σε χλωρό κλαρί.

- Πού πας μωρή Άννα

- Εις την νήσον των Φαιάκων.

- Γιατί;

- Είναι η ναυαρχίδα του τουρισμού. Κι εγώ ως τουρισμός πρέπει να τσου εξηγήσω.

- Γιατί αυτοί δε ξέρουνε;

- Άμα ηξέρανε δε θα λέανε που οι δρόμοι χάσκουνε, που το νερό δεν έρχεται στα σπίτια, που το ηλεχτρικό όλο χαλάει, που το σκουπίδι είναι χρυσός, που δε χωράνε άλλοι τουρίσται, που ξαναθέλουνε το γήπεδό τους, που όλο τρακάρουνε στσι δρόμοι, που για νάρθεις από το Γαστούρι στο Σαρόκο θέλεις μια μέρα, που το Νισοκομείο χάλασε, που οι ξενοδοχοϋπαλλήλοι είναι λάσπη στον ίδρωτα, που τα Βίδα κι οι Ερημίτιδες πάνε κατά Καπερναούμ, που χάσανε τη Δασιά τους, που άμα έχεις ξαπλώστρα στο Κανάλ ντ’ Αμούρ είσαι και ο πρώτος, που δε σ΄αρέσει μήτε το Αχίλλειον, πού και πού. Αχάριστοι ανθρώποι. Εδώ τσου δώκαμε και το ύστερό μας. Μέχρι παραλιακό μέτωπο τσου δώκαμε που δεν είχανε κούτελο να κατέβουνε μέχρι τη Κόντρα Φόσσα.

- Λένε που πλημμύρουνε. Λένε που οι κολίνες ξαγλυστράνε και κόβουνε τσι δρόμοι στη μέση, λένε…

- Άστους να λένε, άστους να πουν. Δεν ηξέρουνε τι τσου γίνεται. Μια ζωή γκρινιάρηδες και κακομοίρηδες. Δε τσου σώνει η μονοκαλλιέργεια; Εμείς δε τσου βγάλαμε το μούτρο από το στράϊστο; Δε τσου ασκώσαμε από το μάζεμα τση εγιάς; Δε τσου βγάλαμε τσι πετρόλατες από το κεφάλι; Εγώ περιόδευσα κι όλες οι υποδομές ήσαν εν πλήρει τάξει. Φιγουρίνια. Φυτεύει καένας τους πομιντόρα, σκόρδα, περσέμολο, κρομμύδι, φασουλάκια, πατάτες, πιπεριές, μελιτζάνες; Όλα εισαγωγής.

- Άννα, Άννα, τρύπια μελιτζάνα…