Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Δεν είναι ερώτηση. Είναι ένας καθρέφτης που, αργά ή γρήγορα, θα σταθεί απέναντί σας.

Απευθύνεται σε όλους εσάς που ασκείτε εξουσία, όποιο αξίωμα κι αν φέρετε, σήμερα ή χθες ή αύριο. Οι θητείες αλλάζουν, τα πρόσωπα εναλλάσσονται, αλλά το αποτύπωμα, όταν υπάρχει, δεν αλλάζει. Και όταν δεν υπάρχει, αφήνει ένα κενό που μοιάζει με συνήθεια.

Γνωρίζουμε τις αντικειμενικές δυσκολίες. Τη γραφειοκρατία, την έλλειψη πόρων, τα στενά όρια του θεσμικού πλαισίου, τις οικονομικές πιέσεις. Είναι πραγματικές. Είναι βάρος. Αλλά δεν είναι άλλοθι. Γιατί πάνω από αυτές κρίνεται το ουσιαστικό: η υπέρβαση.

Για ποιο πράγμα να σας θυμούνται;

Για την επιμέλεια της διαχείρισης, για την ήρεμη ροή των πραγμάτων, για την ικανότητα να περνά ο χρόνος χωρίς εντάσεις; Ή για εκείνη τη στιγμή που κάτι ξεκίνησε, που κάτι λύθηκε, που κάτι δεν έμεινε άλλη μια εξαγγελία;

Τα χρόνια περνούν με ευκολία. Οι τετραετίες γίνονται μονάδα μέτρησης όχι του έργου, αλλά της αναβολής. Και κάπου εκεί, η πολιτική μικραίνει. Γίνεται συντήρηση μιας κατάστασης που βαφτίστηκε κανονικότητα.

Κι όμως, δεν είναι.

Υπάρχουν τόποι που κουβαλούν τις εκκρεμότητές τους σαν δεύτερη ιστορία. Στην Κέρκυρα, έργα που ειπώθηκαν, σχεδιάστηκαν, ανακοινώθηκαν, αλλά έμειναν μετέωρα. Το Θέατρο Φοίνικας, ο άξονας Βορρά-Νότου, το εργοστάσιο απορριμμάτων, τα φράγματα, το οδικό δίκτυο, το Δημοτικό Θέατρο. Λέξεις που επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν σχεδόν άηχες.

Και τότε το ερώτημα επιστρέφει.

Για ποιο πράγμα να σας θυμούνται;

Για όσα διαχειριστήκατε ή για όσα ξεμπλοκάρατε; Για τη διατήρηση μιας ακινησίας που έμαθε να περνά απαρατήρητη ή για τη ρήξη που δεν φοβηθήκατε να αναλάβετε;

Η κριτική έγινε βολική. Αρκείται στον «καλό» ή «κακό» διαχειριστή. Μα η μνήμη δεν λειτουργεί έτσι. Δεν μετρά ισορροπίες. Διαλέγει.

Και διαλέγει εκείνους που άφησαν κάτι πίσω τους, όχι εκείνους που απλώς πέρασαν.

Για ποιο πράγμα να σας θυμούνται;

Η απάντηση δεν αφορά μόνο το παρόν. Αφορά και εκείνον που θα έρθει μετά. Και θα βρει, είτε έναν τόπο που προχώρησε, είτε έναν κατάλογο εκκρεμοτήτων που απλώς άλλαξε χέρια.

Κι αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι χρόνος που χάθηκε, με υπογραφή.

Στο τέλος θα σας κρίνουν τα κενά που αφήσατε.

Και αυτά δεν διαγράφονται. Δεν μεταβιβάζονται. Δεν διορθώνονται.

Μένουν.

Και σας περιμένουν.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK