Από τον 19ο αιώνα τουλάχιστον τηρείται το έθιμο με τους «μπότηδες» που έπεσαν και φέτος από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα των σπιτιών  στην Παλιά Πόλη στην Κέρκυρα, ξορκίζοντας έτσι τα «μολύσματα» και τα κακά πνεύματα από το νησί και γιορτάζοντας τη νίκη της ζωής επί του θανάτου, κατά την πρώτη Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Το έθιμο του σπασίματος των «Μπότηδων», ή «Σπάσιμο των Κανατιών», αποτελεί ένα κεντρικό και ιδιαίτερο πασχαλινό δρώμενο της Πόλης της Κέρκυρας, το οποίο λαμβάνει χώρα το Μεγάλο Σάββατο στην Πρώτη Ανάσταση.

Φωτό από intime

Φωτό από intime

Φωτό από intime

Με το σήμα της πρώτης Ανάστασης στις 11 το πρωί του Μ. Σαββάτου οι καμπάνες όλων των εκκλησιών της πόλης και του νησιού σημαίνουν χαρμόσυνα. Η έναρξη της ρίψης σηματοδοτείται τη στιγμή που ο Μητροπολίτης ψάλλει το εδάφιο «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι». Την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι από τα μπαλκόνια των σπιτιών τους και τα παράθυρά τους ρίχνουν πήλινα αντικείμενα και δοχεία γεμάτα νερό, τους μπότηδες, στον δρόμο, κυρίως στην περιοχή του Λιστόν και της Παλιάς Πόλης.

Οι μπότηδες είναι πήλινα κανάτια (στάμνες), γεμάτα νερό, με στενό στόμιο και δυο χερούλια στο πλάι, δεμένα με κόκκινες κορδέλες. Ο όγκος τους ποικίλει, με ορισμένα να φτάνουν σε σημαντικό μέγεθος. Τα παράθυρα είναι στολισμένα με ένα κόκκινο πανί, χρώμα που θεωρείται σύμβολο του νησιού.

Είναι ένα έθιμο που γιορτάζεται μόνο στην Κέρκυρα και έχει ρίζες από τα ενετικά χρόνια της κατοχής του νησιού. Η παλαιότερη αναφορά του εθίμου εντοπίζεται τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα.  Οι Κερκυραίοι σ' αυτήν την τοπική παράδοση αποδίδουν χριστιανικό περιεχόμενο, αναπαριστώντας αλληγορικά τον Αναστάσιμο λόγο του προφήτη «ἵνα συντρίψω αὐτούς, ὡς σκεύη κεραμέως». Μια τρίτη θεωρία αποδίδει το έθιμο σε κατάλοιπο αρχαιοελληνικών τελετών για τη γονιμότητα και την αναγέννηση της φύσης την άνοιξη, κατά τις οποίες πετούσαν τα παλιά κανάτια, προκειμένου τα νέα να γεμίσουν με τους νέους καρπούς. Κατά μία μεσαιωνική εκδοχή, το σπάσιμο των κανατιών και ο κρότος τους σκοπεύει στην εκδίωξη των κακών πνευμάτων και της κακοτυχίας, συμβολίζοντας την απομάκρυνση της κακοτυχίας και την αντικατάστασή της με το νέο έτος.

Και αυτό το έθιμο συνοδεύεται από τις φιλαρμονικές του τόπου. Βγαίνουν και πάλι στους δρόμους της πόλης παίζοντας χαρμόσυνα εμβατήρια όπως το αλέγρο μαρς "Οι Γραικοί" ή «Μην φοβάστε Γραικοί». Την ίδια ώρα, στην περιοχή της Πίνιας (Κουκουνάρα), που αποτελούσε το παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης, αναβιώνει τα τελευταία χρόνια το έθιμο της Μαστέλας. Κατά το έθιμο αυτό, ένα ξύλινο βαρέλι (η «μαστέλα»), γεμάτο νερό και στολισμένο με μυρτιές και κορδέλες, τοποθετείται στη μέση του δρόμου. Με την αναγγελία της πρώτης Ανάστασης (κωδωνοκρουσίες), ένας πολίτης (πλέον εθελοντής, ενώ παλαιότερα επιλέγονταν οι Πινιατόροι, δηλαδή οι αχθοφόροι της περιοχής) πέφτει μέσα στο βαρέλι για να συλλέξει τα νομίσματα, λαμβάνοντας παράλληλα και το μπουγέλο.