ΕΡΕΤΑΡΙΖΕ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Τι θέλεις;

- Δε θυμάμαι…

- Και στη κουζίνα γιατί ήρθες;

- Κάτι ήθελα αλλά δε θυμάμαι τώρα…

- Να πιεις νερό;

- Γιατί;

- Λέω…, μη διψάς.

- Δε διψάω. Έχουμε ψωμί φρέσκο;

- Εκατέβηκες να φέρεις;

- Όχι.

- Και πώς θέλεις φρέσκο ψωμί δευτεργιάτικα;

- Είπα μην έχεις…

- Τώρα, δυο λεφτά να το γεννήσω. Ρετάρεις, φλιμένε μου, ρετάρεις… Τα πήρες τα φάρμακά σου;

- Ά ναι, γι αυτό ήρθα, τώρα το θυμήθηκα, πού είναι;

- Τα φάρμακά σου είναι στο κομοδίνο, δεν είναι στη κουζίνα.

- Τσ’ άλλαξες θέση;

- Εγώ;

- Στο συρτάρι τση κουζίνας δε τάχα;

- Τάβαλα στο σκαμπέλο σου, να τάχεις πιο κοντά. Δε τάδες;

- Εσύ ρετάρεις. Τώρα με κάνεις να μη ξέρω τι μου γίνεται. Τα πήρα ή δε τα πήρα; Δε σούχω πει να μη πειράζεις τα πράματά μου;

- Εγώ; Εγώ τα τακτοποιώ.

- Τι τακτοποιάς; Τακτοποιάς για να τα χάνουμε; μη τσου ξαναλλάξεις θέση, ακούς;

- Πού πας;

- Κατεβαίνω για ψωμί.

- Μας έφερε η κοπέλα φρέσκο το πρωΐ.

- Τώρα, εγώ ρετάρω ή εσύ; Τώρα δεν είπες που δεν έχουμε ψωμί φρέσκο;

- Εγώ; πότε; Τάχασες κακομοίρη μου. Ό,τι θέλεις να το γράφεις. Ξεχνάς. Έλα δω…

Αγκαγιαστήκανε.