ΕΛΙΓΔΩΣΕ Τ’ ΑΝΤΕΡΟ ΤΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Φτωχίτας ο Λιας. Δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Τόνε πάψανε κι από την Ελαιουργεία λόγω δάκου. Τον απόλυσε κι η Μαρία λόγω μιζέργιας. Τον άφηκε, τόνε χώρισε. Δεν είσαι για τίποτα, τούπε. Δυο χρόνια κι ούτε που με γκάστρωσες. Εμ πώς να γκαστρωθώ η φλιμένη με τη κοιγιά άδεια; Έρεψα η άχαρη.

Είχε να φάει ο Λιας δύο μέρες. Τ’ άντερό του εγουργούριζε.

- Μου δίνετε, σας περικαλώ, ένα ποτήρι νερό;

- Ορίστε.

Τώρα, μ’ ένα ποτήρι νερό χορταίνεις; δε χορταίνεις. Κι άμα πεινάς, μήτε ξεδιψάς.

Εις τσου Κονισκάδες εστήσανε το πανηγύρι τ’ Άη Λιος. Επήγε κούτσα-κούτσα, τί στα πανηγύργια έχει και φαΐ. Αλλά άμε ν’ ανέβεις με τα πόδια τη Τρουμπέτα και να πέσεις μετά στο κάμπο από πίσω.

- Να γυρίσω;

- Ναι, στρώσου.

- Τι θα μου δώκεις;

- Ό,τι σ’ όλους. Μια χορδή από το λαιμό.

- Μάλιστα.

Ελιγουρευόντανε τη πέτσα που τραγανοκοκκίνιζε πάνου από τα κάρβουνα ο Λιας, τήνε λιμπιζόντανε, είπε να τραβήξει λίγη αλλά ο παρτσινέβελος κέρβερος.

Η σιτεμένη κυρία εστάθηκε από πάνου του. Εκράτουνε και το παρασόλ για τον ήγιο.

- Ωραία μυρίζει.

- Ντόπιο. Του Όρους.

- Έγινε;

- Κοντεύει. Σε λίγο θα το βγάλω.

- Μου ανακατώνονται τα σπλάχνα. Το μεσημέρι δεν έφαα, είχα φουσκομάρα. Δε μου δίνετε λίγο;

- Να σας εδώκω τη χορδή μου, κυρία.

- Έ, όχι και τη χορδή σας… και περικαλώ, δεσποινίς.

- Ένας λόγος παραπάνου.

Τση τύλιξε στη λαδόκολλα τη χορδή, αυτή την εγλουπάριζε, ο Λιας εκατέβασε τ’ αρνί, έτοιμο ήτανε.

- Θέλεις και συ λίγη χορδή;

- Δε πεινάω.

Τι δε πεινούσε; η λόρδα τον έκοβε.

- Να πάρω ένα κιλό;

- Άμα έχεις, πάρε. Και ψωμί.

Επήρε ένανήμισυ κιλό, μισό ψωμί και μπύρα. Εξαναπήρε άλλο τόσο κι άλλη μία μπύρα. Μαζί τα τρώανε. Του Λια ελίγδωσε τ’ άντερό του. Στανιάρισε.

- Θέλεις κι άλλο;

- Άμα έχει…

- Χορεύουμε;

Και χορέψανε το καλαματιανό και το χέρι τση κράτουνε χωρίς μαντήλι και με τ’ αμάξι της τόνε κατέβασε στη Χώρα.

- Ωραία ήτανε.

- Πολύ ωραία. Δικό σας το τουτού;

- Του συχωρεμένου του μπαμπά. Μ’ αυτό επήγαινε στα χτήματα να επιβλέπει. Θέλεις νάρθεις πάνου;

- Σε ποιό πάτωμα μένεις;

- Σ’ όλα, όλο δικό μου είναι.

- Όλη η σπιταρώνα;

- Μου την άφηκε ο μπαμπάς.

- Είναι πρέπον ν’ ανέβω;

- Μεγάλοι ανθρώποι ειμάστενε, δεν ειμάστενε;

Τσου άνοιξε η υπηρεσία.

- Εμείς θα πάμε πάνου.

- Έχετε φάει; Έχω παστιτσάδο από το μεσημέρι, ολόκληρη πινιάτα, και δυο κομμάτια παστίτσιο από χτες. Να κενώσω;

- Πεινάς;

- Εγώ θάτρωα λιγάκι.

Έφαε ο Λιας μέχρι σκασμού, ελίγδωσε τ’ άντερό του καλά-καλά κι η δις σπιταρώνα τούπε την παράλλη βδομάδα. Έχω καθυστέρηση.

Κουκουλωθήκανε λα περ λα κι ο Λιας έμαθε να παίρνει και το τουτού. Είχε και τα χτήματα να επιβλέπει.