ΝΤΡΙΙΙΝ…

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Βαρεί το τελέφωνο, άσκωστο, δεν ακούς;

- Πάρτο συ, κόβω τα νύχια μου τώρα.

- Ορέ βαργιόσκυλο, πάντα όλο κάτι κάνεις.

- Να μη τα κόψω;

- Εμπρός…, ποιός είναι; Ντίνα εσύ;

- Έχετε νερό;

- Έχουμε.

- Εμείς δεν έχουμε.

- Με τόση βροχή;

- Δεν έχουμε. Έχει βλάβη ο κεντρικός. Το δίχτυο είναι σουρωτήρι, λένε. Έσπασε ο σωλήνας εδώ απόξω. Πίδακας.

- Δεν επήρατε τελέφωνο;

- Επήραμε αλλά δε το σηκώνουνε. Γι αυτό σε πήρα, να δω ά λειτουργεί το τηλέφωνο. Εσείς καλά;

- Ρέγμα δεν έχουμε, έπεσε η κολώνα τση ΔΕΗς εδώ απόξω. και μας το κόψανε. Στα σκοτάδια ειμάστενε, με τη λαδοφωτιά τση νόνας. Δε δουλεύουνε κι οι θερμοσυσωρευτές και μας έφαε το κρύο. Με το ταμπάρο είμαι μέσα σπίτι.

- Εγώ έχω ένα βουνό πιάτα άπλυτα. Περιμένω νάρθει το νερό καμιά ώρα. Κι απόξω πλημμύρα. Εβουλώσανε οι τράφοι και θα πνιγούμε.

- Χειμώνας…, τι να κάνουμε;

- Το παιδί δεν ήρθ’ ακόμα και ανησυχώ.

- Πού πήγε;

- Στη πόλη με κάτι φίλους για καφέ. Αλλά άργησε. Έτο, με παίρνει στο κινητό, δυο λεφτά…

- Πού είσαι μάτια; Εγίνηκε κατολίσθηση; Επέσανε βράχια; Δε μπορείς να περάσεις; Πήγαινε πίσω στη Χώρα στη τζια τη Λένη. Θα τήνε πάρω τηλέφωνο. Λειτουργεί. Δε μπορείς να στρίψεις από τα χώματα; Κάμε όπισθεν νάβρεις χώρο. Και πάρε με να μου πεις. Ακούς Ντίνα; Έκλεισε κι ο δρόμος.

- Και μετά θέλουμε και τουρισμό. Πώς;

- Είπανε που εκάμανε σύσκεψις.

- Ποιοί;

- Όλοι.

- Δε σ’ ακούω…

Ντριιιν..

- Έλα, έπεσε η γραμμή. Τι έλεγες;

- Έλεγα που κάνουνε σύσκεψις.

- Δεν είδα από τα μάτια, θα δω από τα φρύδια; Αέρα κουβέντα δουγειά.

- Ακούω οχλαλοή…, για να δω…, ώωω… κάτι έρμα κουφάργια ασκώνουνε τη κολώνα…, νύχτα ώρα, τ’ άχαρα…, αυτά δεν έχουνε σπίτι;

- Νερό δεν έχουμε.

- Ποιός ήτανε;

- Η Ντίνα. Δεν έχουνε νερό. Και το παιδί θα κοιμηθεί στη Χώρα στη τζίας τση Λένης, εγίνηκε κατολίσθησις, εσυνεννοήθηκα.

Ντριιιν…

- Πάλε βαρεί;

- Η Ντίνα θάναι, μην ήρθε το νερό.

- Τι λέει;

- Έπεσε η γραμμή.