ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΩ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Σου δώκανε το Νόμπελ τση Ειρήνης.

- Εμένα;

- Εσένα.

- Γιατί τι έκαμα;

- Λένε «για τον ακούραστο αγώνα σου υπέρ των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού της Βενεζουέλας και για τις προσπάθειές σου να πετύχεις μια δίκαιη και ειρηνική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία».

- Δεν ειμάστενε καλά. Εγώ τα έκανα όλ’ αυτά;

- Έτσι λένε και στ’ αναγνωρίζουνε.

- Και δε το δώκανε τ’ αλλουνού που το ζήταγε;

- Τσου εκβίαζε με το τρόπο του και τούτοι δω δεν ηθέλανε να φανούνε μπόσικοι. Έκανε σα και το μικρό το παιδί που θέλει να του πάρεις τα στρατιωτάκια από τη βιτρίνα του Τσόρη και σου λέει άμα δε μου τα πάρεις θα κλαίω.

- Θα στείλω εδιακόσιους στρατιώτες να επιβλέπουν την ειρήνη.

- Ποιά ειρήνη; Αυτήνε που την έχεις στη ναφταλίνη;

- Το δικαιούμαι το Νόμπελ. Μόνο αυτό έκαμα; Δε συμμάζωξα τον άλλονε, το κοντόνε, αλλά από τη μπάντα του δίνω τα προϊόντα τση πυρίτιδας; Εσείς από τη πυρίτιδα δεν εκάματε το βραβείο; Το θέλω. Θα το βάλω στο πέτο μου και θα το βλέπετε σ’ όλες τσι φωτογραφίες που μου βγάνουνε.

- Θα το δώκουμε στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο.

- Ποιά είν’ αυτή; Αυτήνε δε την ηξέρει μήτε η μάμα της.

- Την ηξέρουμ’ εμείς.

- Να μου δώκετε, κάνε, το Νόμπελ λογοτεχνίας. Δε βγάνω ωραίους λόγους;

- Σου τσου γράφουνε κάτι άλλοι.

- Όχι, μα χίγιους Αγιούς. Μοναχός μου τσου γράφω τα βράδια. Τσου υπαγορεύω στην άλληνε.

- Καλά, καλά…, άσε και θα δούμε του χρόνου.

- Ρε, άι σιχτίρ! Πυριτιδοκάπηλοι…