BOUTIQUE HOTEL ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΦΡΟΥΡΙΟ

μέ πισίνες !!!!

vi@ Γεράσιμος Μουρμούρης - Piera del Bando

Σήμερα διάβασα μια πρόταση για τη μετατροπή των αγγλικών στρατώνων του Παλαιού Φρουρίου της Κέρκυρας σε boutique hotel!!!

Η πρόταση επιχειρήθηκε μάλιστα να στοιχειοθετηθεί — όσο βέβαια μπορεί να στοιχειοθετηθεί κάτι τέτοιο — από άνθρωπο του τουρισμού, συνοδεύτηκε από υπέροχες φωτογραφίες και βρήκε και μερικούς υποστηρικτές, προοδευτικούς businessmen, που την θεώρησαν «πολύ μπροστά» για τα σκουριασμένα μυαλά των Κερκυραίων και άλλα τέτοια ελαφρά.

Αρχικά σκέφτηκα να μην ασχοληθώ καν.

Άλλωστε, η Ελλάδα έχει ήδη μετατραπεί σε μεγάλο βαθμό στη μπανιέρα της Ευρώπης.

Τα Airbnb κυριαρχούν, περιοχές Natura πιέζονται και παραβιάζονται, τα ιστορικά κέντρα αλλοιώνονται και κάθε δημόσιος χώρος κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί σαν μία ακόμη «επενδυτική ευκαιρία».

Επειδή όμως πιστεύω ότι πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις και, κυρίως, επειδή εξακολουθώ να ελπίζω ότι δεν θα γίνουμε ούτε Disneyland ούτε Ντουμπάι, αποφάσισα να τοποθετηθώ.

Το Παλαιό Φρούριο δεν είναι ένα παλιό κτήριο που ψάχνει χρήση. Δεν είναι ένα ακίνητο που περιμένει να «αξιοποιηθεί».

Είναι κομμάτι της ιστορίας, της ταυτότητας και της ζωής της Κέρκυρας.

Είναι χώρος δημόσιος.

Χώρος περιπάτου, συναυλιών, εκθέσεων, γιορτών, πολιτιστικών και εκπαιδευτικών εκδηλώσεων.

Είναι ένας χώρος που οι Κερκυραίοι τον νιώθουν δικό τους.

Μέσα σ' αυτό περπατήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, ερωτευτήκαμε...

Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα.

Πρώτον, μιλάμε για ένα μνημείο άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορική φυσιογνωμία της Κέρκυρας και την ένταξή της στην UNESCO. Η αυθεντικότητα και η ακεραιότητά του δεν μπορεί να υποτάσσονται στις ανάγκες μιας τουριστικής επένδυσης.

Δεύτερον, το Φρούριο δεν είναι εγκαταλειμμένο.

Έχει ήδη χρήση. Δημόσια, κοινωνική και πολιτιστική.

Άρα δεν υπάρχει το δίλημμα «ξενοδοχείο ή εγκατάλειψη».

Τρίτον, ένα πολυτελές ξενοδοχείο δεν είναι μια ουδέτερη χρήση. Χρειάζεται δωμάτια, λουτρά, κλιματισμό, δίκτυα, κουζίνες, πυρασφάλεια, χώρους προσωπικού, τροφοδοσία, απορρίμματα, καθημερινή λειτουργία μεγάλης έντασης.

Και το ερώτημα είναι ένα:

θα προσαρμοστεί το ξενοδοχείο στο μνημείο ή το μνημείο στο ξενοδοχείο;

Τέταρτον — και για μένα αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο — χάνεται ο δημόσιος χαρακτήρας.

Γιατί άλλο είναι ένας χώρος δημόσιος και άλλο ένας ιδιωτικά διαχειριζόμενος χώρος στον οποίο το κοινό «επιτρέπεται να μπαίνει». Η πύλη μπορεί να παραμένει ανοιχτή και παρ’ όλα αυτά ο χώρος να έχει πάψει να ανήκει ουσιαστικά στην πόλη.

Πέμπτον, υπάρχουν και τα πολύ πρακτικά ζητήματα: οχήματα, τροφοδοσία, αποσκευές, προσωπικό, απορρίμματα, ΑμεΑ, πυρασφάλεια, ασθενοφόρα, εκκένωση.

Όλα αυτά απαιτούν υποδομές και επεμβάσεις.

Και όποιος προτείνει μια τέτοια χρήση οφείλει να αποδείξει ότι αυτές μπορούν να γίνουν χωρίς να αλλοιωθεί το μνημείο.

Και έκτον, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε επιτέλους και κάτι ακόμη: «Αξιοποίηση» δεν σημαίνει μόνο οικονομική εκμετάλλευση.

Ένα μνημείο αξιοποιείται όταν συντηρείται.

Όταν προστατεύεται.

Όταν είναι ανοιχτό.

Όταν εκπαιδεύει.

Όταν φιλοξενεί πολιτισμό.

Όταν παραμένει ζωντανό κομμάτι της πόλης.

Το Παλαιό Φρούριο δεν χρειάζεται ένα boutique hotel για να αποκτήσει ζωή.

Ζωή έχει ήδη. Τη ζωή που του δίνει η ίδια η Κέρκυρα. Και αυτήν ακριβώς τη ζωή πρέπει να προστατεύσουμε.

Πριν λοιπόν, ορισμένοι/ες, ενθουσιαστείτε στο άκουσμα μιας τέτοιας ιδέας καλό θα είναι να σκεφτείτε! Και να σκεφτείτε σφαιρικά και γενικά. Στη ζωή δεν υπάρχει μόνο το χρήμα. Υπάρχουν και άλλες αξίες πολύ μεγαλύτερες και περισσότερο ουσιώδεις.

Σημ. Πι ντελ Μπ :

Η άκρως επικίνδυνη Μενδώνη αφού τσιμέντωσε τό περιβάλλον του Παρθενώνα γιά πασαρέλα εκδηλώσεων των λεφτάδων δέν διστάζει να μετατρέψει το φρούριο σέ ξενοδοχειάρα.

Επιμένουμε στην πάγια πρόταση μας σέ μέρος των χώρων του μνημείου να εγκατασταθεί τό Πανεπιστήμιο.

Θά αποκτούσε ζωή, συντήρηση καί εντός του θά άνθιζαν νέα δημιουργικά ερευνητικά πνεύματα.

Τό επιχείρημα των αρχών γιά την άρνηση στο Πανεπιστήμιο ήταν ο φόβος γιά τά γκραφίτι των φοιτητών....φάτε ντουμπάϊ τώρα ανόητοι !!!