ΜΠΙΣΤΙΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Μπιστιού και δόσεις. Ολόκληρη εποχή. Ο μπακάλης, πρωτίστως, ο πραματσούλης, ο τσαγκάρης, ο βιβλιοπώλης, ο καρβουνιάρης, ο φαρμακοτρίφτης, ο χασάπης, ο μανάβης, ο υφασματέμπορος, άσε ο γιατρός…, όλοι. Ο ένας για τον άλλονε. Πάρε και μου τα δίνεις.

Από φτωχόνε καένας δεν έχασε. Ερχόντανε η ώρα και του τάφερνε.

- Πάρε δω…

- Τίν’ αυτά;

- Που σου χρωστάω…

- Δε θυμάμαι, αλλά για να το λες, φχαριστώ. Χαιρετισμούς στη κυρά Μαίρη. Κι όποτε θέλεις εδώ είμ’ εγώ… Το παιδί έγιανε;

- Νάσαι καλά.

Η ανάγκη πλάθει χαραχτήρες. Σημαδεύει γενιές και εποχές.

- Γιατρέ μου, για τα φάρμακα…

- Ποιά φάρμακα; Άμε στο καλό.

- Προσκυνώ.

Μπιστιού, επί πιστώσει, μια ολόκληρη εποχή. Η εποχή τση ανέχειας και τση ανάγκης. Δεν επέθανε η ανάγκη. Η ανάγκη ποτέ δε πεθαίνει. Ζει και βασιλεύει και το κόσμο κυριεύει. Το φτωχόνε.

Σήμερα οι πλούσιοι αυγατίσανε. Κι οι φτωχοί εφτωχίνανε πιγιότερο.

- Με τι θα πλερώσεις; Μετρητά ή κάρτα;

- Δεν έχω. Να στα φέρω αύριο;

- Να το πω στην υπεύθυνη. Δεν έχει, κυρία. Τι κάνουμε;

- Ο τζάμπας απόθανε, πες του.

Ο τζάμπας απόθανε αλλά το μπιστιού τον εμεγάλωσε κι αυτόνε.