ΑΧΛΑΔΙΑ ΓΙΑ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ

Γράφει ο Τάσος Δημητράς

Μια φορά τρώγαμε ,για να ζήσομε. Στην εποχή μας έχουν αλλάξει τα πράγματα. Μπορεί να τρώμε και για να πεθάνομε.

Μπορεί δηλαδή τη στιγμή που τρως π.χ. μια κονσέρβα, να ακούσεις από την τηλεόραση ότι ανακαλείται εξαιτίας εντοπισμού μέσα της ,άρα και μέσα μας, επικίνδυνων τοξικών ουσιών. Έτσι μπορεί να μη σε προλαβαίνει στο να μην πεθάνεις, σε προλαβαίνουν όμως -και εύγε τους- να κάμεις τη διαθήκη σου!

΄ «Χρειάζεται τόλμην η ελευθερία», είχε γράψει ο Κάλβος. Στις μέρες μας τη χρειαζόμαστε πιο πολύ, για να φάμε. Δεν γνωρίζομε πλέον τι ακριβώς βάνομε στο πιάτο μας. Μια φορά κάναμε ντοματοσαλάτα με ντομάτα . Μοσχοβολούσε το πιάτο μας! Σήμερα ρίχνομε στο πιάτο κομμάτια που μοιάζουν με ντομάτα αλλά γεύση από ντομάτα τίποτα! -Τη σκεπάζομε,μπας και πάρει γεύση, με ελαιόλαδο που δεν είμαστε σίγουροι βέβαια, αν είναι από ελιά, με ξίδι που δεν από σταφίλι, αλλά ίσως ούτε καθώς λένε, και από μήλο, αφού το μήλο με τα φάρμακα το κάνουνε πατάτα. Στην ουσία δηλαδή την κολυμπάς μάταια στο πατατόξιδο ,την πνίγεις και στα μπαχαρικά καθώς γράφουν απέξω τα φακελάκια τους , και τρώς δήθεν ντοματοσαλάτα, αλλά η γεύση από ντοματοσαλάτα παραμένει ζητούμενο!

Μπορεί στην εποχή μας να έχομε κινητό και You Tube και Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά τεχνητό είναι και το καρπούζι που γευόμαστε.

Τα ακτινίδια πάλι! Αυτά που βρίσκομε στην αγορά σήμερα δεν είναι καθόλου σαν εκείνα που τρώγαμε άλλοτε. Τούτα σήμερα είναι κάπως σαν να βγήκαν από τα «MEDI JEUNENESS» ύστερα από θεραπεία σύσφιξης. Και, αν επιχειρήσεις να τα φας με τη φλούδα για τα αντιοξειδωτικά τους ,θα νιώσεις κάπως σαν να μασάς σκαντζόχοιρο! Αγοράζεις μήλα και αχλάδια για φρούτα και διαπιστώνεις πως κάνουν πιο πολύ για κολοκυθόπιτα.

Την μπανάνα την αγοράζεις το πρωί κίτρινη κι ώσπου να την πάρεις στο σπίτι, σού έχει γίνει καφέ. Πας να τη φας την άλλη μέρα το πρωί, κι έχει αλλάξει τις πενήντα αποχρώσεις του γκρί ! Την ανοίγεις βιαστικά μπας και την προλάβεις ανοιχτόχρωμη από μέσα και τη βρίσκεις τελικά σαν να την έχουν περάσει από γρασαδόρο!

Κι αν ήταν μόνο η γεύση σ΄αυτό το όργιο που συμβαίνει σήμερα με τα τρόφιμα, ας πήγαινε στο καλό. Είναι όμως και οι κίνδυνοι. Οι ιατρικοί σύλλογοι -και όχι μόνο- επισημαίνουν τους κινδύνους για την υγεία μας. Τα πρόσθετα ,δηλαδή οι ουσίες που χρησιμοποιούνται σήμερα κατά την παρασκευή, τη συσκευασία, τη μεταφορά, τη συντήρηση, τον χρωματισμό, τη γλύκανση καθίστανται άμεσα ή έμμεσα συστατικά των τροφίμων και συνιστούν βόμβες στο στομάχι μας.

Ενας πατέρας πριν λίγα χρόνια είχε στείλει σε μια εφημερίδα ένα αγωνιώδες ερώτημα :

“Βρε παιδιά, SOS για μια απάντηση: ο γιος μου που ξεκίνησε μια δίαιτα κρεατοφαγίας τις προάλλες, κατέβασε βυζιά μεγαλύτερα από της θυγατέρας μου. Τι συμβαίνει;”

Περίμενα μάταια για ένα διάστημα κι εγώ από κάποιον αρμόδιο για μια καθησυχαστική απάντηση. Δεν ήρθε από πουθενά κι έτσι κι εγώ μείωσα όσο μπορούσα το κρέας, γιατί δεν μου ‘βγαινε από τη σύνταξή μου να πληρώνω μαζί με τ΄άλλα και για στηθόδεσμους!

Ένας καλός μου φίλος θέλησε κάποια στιγμή να με καθησυχάσει λέγοντάς μου πως υπάρχει υπουργείο και υγειονομικές υπηρεσίες σε κάθε περιοχή της χώρας μας αλλά και αρμόδιες ευρωπαΪκές επιστημονικές επιτροπές που ελέγχουν . «Έχουν γνώση οι φύλακες!» κατέληξε.

-Γνώση έχουν, του απάντησα, φύλακες όμως είναι; Όσο για τους ευρωπαϊκούς μας φύλακες γνωρίζομε πολύ καλά τα ανακλαστικά τους για την προστασία μας. Έχομε πάρει μια γεύση από τον Ο.ΠΕ.ΚΕ.ΠΕ . Σπεύδουν βραδέως.

‘Οσο για τις ντόπιες ελεγκτικές αρχές η απάντηση δεν άργησε να μου ΄ρθει από ένα χασάπικο στη γειτονιά μου.

Μια μέρα είδα ένα σημαντικό στέλεχος της τοπικής Κτηνιατρικής Δ/νσης της περιοχής μου με έναν αστυνομικό μαζί στο χασάπικό της γειτονιάς μου. Στέκονταν και οι τρεις μούτρο με μούτρο μπροστά ακριβώς από ένα κατσικάκι σφαγμένο και κρεμασμένο που το καημένο ,εκτός από το βασανιστήριο της σφαγής του, τώρα το είχε αφήσει ο κύριος χασάπης να το τρώνε και μιλιούνια από μύγες. Έτσι που αυτοί οι τρεις κύριοι εκεί μπροστά του έμοιαζαν κάπως σαν τους μελισσοκόμους την ώρα που αφαιρούν την κηρήθρα από την κυψέλη.

Του την άναψε τη μήνυση, Θεός σ χωρεσ΄τον πατέρα του! Σκέφτηκα. Να βάλει μυαλό επιτέλους! Να σωθεί ο κόσμος!

Μόλις έφυγαν , μπήκα στο χασάπικο και τον ρώτησα χαιρέκακα:

-Στην άναψε τη μήνυση, για τις μύγες, ε; Εγώ στο είχα πει! Καλά σού έκαμε! Το παράκανες τόσο καιρό με τις μύγες!

-Εκείνος τότε μου χαμογέλασε ειρωνικά και μου έδειξε το χαρτί που του είχε δώσει ο «φύλακας». ΄Δεν ήταν μήνυση! Ηταν ένα ψηφοδέλτιο! Ο «φύλακας» ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβούλος! Φιλοδοξούσε δηλαδή, να σώσει την πόλη μας από τα σκουπίδια … «για να μη μάς τρώνε οι μύγες»!