Γράφει η Άννη Νούνεση*

Αχ τα καυτά καλοκαίρια, οι φιλοξενούμενοι από τη Γαλλία, τα αυγά με τη σάλτσα και οι τηγανιτές πατάτες! Τα μπάνια στη Δασιά, τα βράδια στο Méditerranée, οι βόλτες στις bijouteries της Οβριακής αχ οι μόκες, στο Liston!

Οι στροματσάδες και οι βραδιές στη βεράντα του χωριού σκεφτότανε

όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Και βέβαια είπε déjà vécu όταν άκουσε τη παιδική της φίλη να της ζητάει στρώμα!

"Έχεις ένα στρώμα" της είπε αμέσως μόλις σήκωσε το ακουστικό και της φάνηκε ότι ακούει τις μανάδες τους, κι ας είχανε περάσει τέρμινα σαράντα από τότες που ήταν αντάτες.

Τέσσερα παιδιά ήταν και κάνανε στενή παρέα από πολύ μικρά, μαζί και οι γονείς τους σύνολο δέκα νομάτοι πηγαίνανε στο χωριό κάθε Σαββατοκύριακο και τις γιορτάδες.

Τους δύσκολους μήνες, τους υγρούς μια και δεν είχε τότε το χωριό ηλεκτρικό ανάβανε τα τζάκια και δείνανε εις το καθένανε από ένα κερί, να το βάνει εκεί που πρέπει "μη και καεί το κόμοδο όλο" από απροσεξία.

Οι μεγάλοι το ποθώνανε σε θέση σίγουρη, μα τα μιτσά ανάμεσα στις άλλες διαολιές παίζανε και τα φαντάσματα βάνοντας το κερί κάτω από τα μούτρα τους η μέσα σε κάτι μάγιες παγιές.

Μα αυτό το εκάνανε πάντα κρυφά, γιατί φοβόντανε μην τους φωνάξουνε που κάνουνε ατζάρδα.

Είχανε ακούσει τους μεγάλους να λένε κουβεντιάζοντας πως έχει το σπίτι φάντασμα και θέλανε με το στανιό να το μπλακάρουνε.

Ρίχνανε το λοιπόν απάνου τους ένα σεντόνι και με το φως του κεριού που το χανε κάτου από μια φανέλα πέφτανε με ένα γδουπ βαρύ κάτω στο πάτωμα, ταχα μου πως τους άμπωσε "le fantôme" !

Le fantôme, γιατί στο σπίτι τούτο είχανε κουλτούρα Φράγκικη από τους Ντ' Ανζού οπότε οι λέξεις, μια στις τρεις επέφτανε α προπόζιτο και ειδικά στα Γαλλικά μια και το φάντασμα ήτανε ένας εργάτης σγούμπος που είχε έρθει από τη Bourges κείνα τα χρόνια τα παλιά που χτίστηκε το σπίτι. Ήτανε επιστάτης είπανε μα η τέχνη του ήταν οι στέγες και τα μεγάλα τα παράθυρα και είχε φυσασιόν να μένει πάντα ανοιχτό, το παράθυρο στο μετζανίνο, ιδιαίτερα το καλοκαίρι.

Το σπίτι όπως λέγανε είχε χτιστεί γύρω στο 1810. Με σχέδια Ιταλικά αλλά από μαστόρους Γάλλους μια και ήταν τότε η δεύτερη Γαλλική κατοχή.

Έτσι το βλέπεις απάνου στο λόφο, παλάτι, ακόμα και τώρα. Έχει σοφίτα με ξύλινα δοκάρια ανοιχτή, να βάνουνε τα μπαούλα και σοφίτα μπιτάντε για ύπνο και για παιχνίδι. Έχει υπόγειο. Έχει ντισπένσες και αποθήκες. Έχει τρία πατώματα, μεγάλους διαδρόμους, σαλόνια, γραφεία, τζάκια, μπάνια με πόμολα πορσελάνινα που γράφουνε απάνω libero ή occupato ανάλογα αν είναι η όχι κάποιος μέσα. Έχει μπανιέρες, λαβομάνα πορσελάνινα και θερμοσύφωνες χρυσούς, μπρούτζινους δηλαδή. Έχει και δύο κουζίνες. Στη μια μόνο μαγειρεύουνε στην άλλη τρώνε κιόλης.

Ο ένας όροφος ενώνεται με τον άλλο με σκάλα ξύλινη και μπαλαούστρο γυαλιστερό και έχει στον δεύτερο τον όροφο μετζανίνο με τεράστιο παράθυρο που όπως λένε το χτισε ο μάστορας ο σγούμπος , είχανε φέρει α ποστο για τσι φανέστρες και τη σκεπή και είχε πει να μένει ανοιχτό για να αναπνέει το σπίτι.

Λέγανε επίσης που παρόλο που ήτανε σγούμπος και άσχημος σα το Κουασιμόδο είχε μια καρδιά σα μπαμπάκι μαλακιά και σόφιτσε και γι αυτό τον αγαπούσανε όλοι και στο σπίτι μα και στο χωριό που πήγαινε να πιει τσι κούπες του, όπως ήτανε μαθημένος.

Λένε πάλε που μια μέρα είχε πάρει σβάρνα ολα τα χωριά τση περιοχής και που σα τονε βάρεσε το μαντεκούτι ανέβηκε και στη σκεπή να σιάσει ένα δοκάρι που ήτανε α τραβέρ.

Τότες λένε έπεσε από κει και έμεινε σέκος, επί τόπου. Επίσης λένε που όταν κάνανε στο σπίτι τραπεζάκι ο σγούμπος τσου εσκότιζε. Γιατί στο σπίτι κάνανε πάντα séances όπως τις λέγανε και κράζανε τα πνεύματα.

Μα ο σγούμπος τσου εμπέρδευε. Έμπαινε ακάλεστος και εκατέβαζε άλλονε. Κράζανε τον Τζέζαρε , ερχόταν ο Τζουζέπε. Δεν άφηνε να κάμουνε κουμάντο τσι ψυχές γιατί ήτανε μπεβούτος όταν εγκρεμίστηκε από τη στέγη και έμεινε ξερός εκεί μπροστά από το μεγάλο το παράθυρο του μετζανίνο.

Τα παιδιά τα ξέρανε αυτά, γιατί είχανε κρυφακούσει και παιδευόντανε με χίλιους τρόπους να φέρουνε το σγούμπο στη σοφίτα τη μπιτάντε, εκεί που τα εβάνανε να πέσουνε να κοιμηθούνε.

Κάθε φορά λοιπόν πριν τα πάρει ο ύπνος γενόντανε κουβέντες για το φάντασμα.

Είναι καλό λέγανε και μπαίνει από το παράθυρο του μετζανίνο. Κάμε σιγά να ακούσουμε. Αφού εκάνανε τα δέοντα με το κερί για να το καλέσουνε κάνανε μετά απόλυτη ησυχία για να ρθει. Ήτανε σίγουρα που θα έμπαινε από το παράθυρο. Τα έπαιρνε όμως πάντα ο ύπνος χωρίς να δούνε το φάντασμα μα και χωρίς να το ακούσουνε ποτέ.

Το τηλεφώνημα που αφορούσε το στρώμα τα έφερε όλα τούτα πάλι στο μυαλό των δύο φιλενάδων.

"Έρχεται η κόρη του Philippe λοιπόν" της είπε από το Παρίσι " και θέλω αν έχεις ένα στρώμα για το χωριό γιατί πάλιωσε εκείνο της διπλής κρεβατοκάμαρας". Φέρνει και το φίλο της, μήπως έχεις κανένα διπλό;

Είχε στρώμα, θα της έδινε εκείνο του ξενώνα , να κοιμηθούνε άνετα. Μα της ήρθε στο μυαλό το φάντασμα και είπε στην φίλη της χαμογελώντας. Θα πεις για το σγούμπο"; " Α μπα ήταν η απάντηση, δε θέλω να τους σκιάξω". Γελάσανε και οι δύο μαζί με την ψυχή τους, δοσμένες εντελώς εις την ανάμνηση και κλείσανε το τηλέφωνο χωρίς να πούνε λόγο άλλο.

Την επομένη είχανε κανονίσει να πάνε μαζί μπονόρα στο χωριό να δούνε τα παιδιά, να τους πάρουν και μακαρόν και

μια φογάτσα και βούτυρο φρέσκο όπως τα είχανε από μιτσά μαθημένα.

Λόγος για το σγούμπο, κουβέντα για το φάντασμα δεν είχε γίνει.

"Δε πιστεύω να καμες λόγο και να τα σκιαξες τα άχαρα" είπε η μια.

"Μπα" τσήπε η άλλη. "Εξ άλλου αλιμάνκου σγούμπος, τόσα χρόνια δεν εδέησε τώρα θα ερχότανε";

Φτάκανε. Επαρκάρανε όπως πάντα κάτω από τα δένδρα. Είπανε τα σχετικά "θυμάσαι τότε που", ρίξανε και τους αναστεναγμούς που απαιτούσε η στιγμή

και προχωρήσανε στο σπίτι.

Στην πίσω την αυλή βρήκανε τα δύο παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα το καθένα φοβισμένα, λες και περιμένανε σε αίθουσα αναμονής για να βγάλουνε δόντι.

Ήτανε ωχρά και φαινότανε ξενυχτισμένα.

Avez vous mal dormis ? Ρωτήσανε κι'οι δύο.

"Δεν κοιμηθήκαμε καθόλου" ήταν η απάντηση. "Γυρίσαμε ενωρίς, κάναμε ένα ντους και ξαπλώσαμε", είπανε. "Ο Φιλίπ ζεσταινόταν πολύ" . Συνέχισε η Μαρτίν. "Σηκώθηκα να ανοίξω το παράθυρο στο μετζανίνο", είπε.

"Πήγα", συνέχισε. "Ήταν όμως αδύνατο να το ανοίξω. Ήρθε και ο Φιλίπ.

Προσπάθησε κι'αυτός πολύ. Τελικά γυρίσαμε στο κρεβάτι.

Μετά από λίγο νιώσαμε έναν ελαφρύ σεισμό, ένα δροσερό αεράκι πέρασε πάνω μας, για μια στιγμή άνοιξαν τα φώτα και το παράθυρο μόνο του και ακούστηκε κάποιος να μιλάει γαλλικά.

Εκείνη την ώρα καταλαβαίναμε. Τώρα δεν μπορώ να σου πω τι μας είπε.

Λέμε να πάμε σε ξενοδοχείο αν αυτό δεν σας ενοχλεί. "

Οι δύο φίλες τους βοήθησαν να μαζέψουν τα πράγματα τους, τους δώσανε τα δωράκια που είχαν και τους πήγαν στο ξενοδοχείο.

Το βράδυ πήγαν να κοιμηθούν εκεί στο σπίτι μόνες τους.

Η ανάγκη να δούνε το φάντασμα μαζί τις ενώνει ακόμη!

*Το κείμενο από την προσωπική της σελίδα στο FACEBOOK