Ασκωθήκαμε μπονώρα να πάμετε στο χτήμα να μάσουμε τα κουκιά το μπίζι και τα ρεβύθια

Γράφει η Βούλα Τζιλιάνου

Οι βραγιές στη σειρά παστρικιές και νοτισμένες απο τη νυχτερινή δρόσο. Οι σφαλαγκονιές λαμπιρίζανε τσι ακτίνες του ήγιου σα ακριβό χρυσάφι.

Η Τζία μου εμάζωνε τα φρέσκα λαχανικά ένα ένα με το ροζιασμένο χέρι της. Εφόρουνε ένα φικαρόνι με μία πέτρα θαλασσί μεγάλη σα το ρεβύθι, ρεγάλο του τζίου μου του Τσάντου απο τσου καιρούς των οβραίωνε.

Τα έβανε στη μποδιά τση και μετά τα άδειαζε στο σουρλά. Εγώ εσάρτευα απο βραγιά σε βραγιά, παστρέυοντας κουκιά και μπίζι και τάτρωα.

- Άφηκε ορέ στριγκλί και καένα σπιρί για τον νταβά...θα σε πιάκει τσιρλιό άχαρο, αμπιτύχι.

-άφηκέ με τζία Πέπη, μου γουστάρουνε τόσο πολύ...τρώω με τα δύο χέρια..μου ριπίζονται κιόλις στο χώμα..άστα κάτου σκέφτομαι να φάνε τα μελιγγόνια, οι βαβύλες και τα υποδέλοιπα μπαμπάγια.

Έχουνε ασκωθεί και αυτά μπονώρα μπριχού απο τσου αθρώπους και μαζώνουνε το φαί τους.

Πιο πολύ μου αρέσουνε τα χλωρά ρεβύθια...Τότσο ξυνούτσικα και αρμυρά σα κάποιος νάρθε το βράδι και τσούριξε αλάτι..τα χείλια μου τσούζουνε ...σκάω τσι φουσκίτσες και μασουλάω σα τη Κούλα τη μαρτίνα μας.

-Σα τσου Ιταγιάνους τση κατοχής κάνεις μάτια. Τα λέγανε τσίτσερα και όταν δε μας τα χαλεύανε, εκοζάρανε τα χτήματα εμπαίνανε και δεν αφήνανε στάχτη, οι αφορεσμένοι. Ωωω τι όμορφοι...ήτονε όμορφοι και μοροζιάρηδες, εκάψανε καρδιές παναπεί... ήτονε και ένας όμορφος ...ωωω μάνα μου και πέρναε, με κοίταε και ήλεγε....σινιορίνα, Τζιλιάνου εσύ, Τζουλιάνο εγώ, ιναμοράτα...μπά που να σε φάει το μαύρο φίδι με τον οχτρό ωρή.. .εφώναζε η μάνα μου...μιτσή ήμουνα αλλά όλα τάχα..και όμορφα μάτια και εφουσκώνανε τα βυζόπουλά μου μέσα απο τη μπουστίνα ......αχ τα νιάτα ψυχή μου και αναστέναζε..

-έλα έλα να μάσουμε τότσο περσέμολο και να φύγουμε γιατί είναι Γιούνης αλλά είναι κάψα, λαμπατίνα και θα καούμε στη στράτα. Σούπα να πάρεις τη τρίτσα σου....αλλά έχεις τον άνεμο μέσα σου και δεν ακούς το λόγο..ελα ελα σώνει πάμε κόρη μου...