ΑΠΟΔΙΑΒΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ποτές σου μη κάνεις σήμερα αυτό που μπορείς να κάνεις κι αύριο και μεθαύριο και την άλλη μέρα κι αφού διαβεί η βδομάδα κι οι γιορτάδες. Απόδιαβα.

Απόδιαβα σε γνώρισα που ήσουνε κοπέλα

και μέχρι να ξεκουνηθείς έγίνηκες μια μπέλα.

Εμύριζες ολόκληρη άρωμα τση Ουνέσκο,

μα άμα σε πλησίασα μου είπες μόνο «φέρτο».

Σκοτίστηκα, εβιάστηκα, δεν ήπρεπε να τρέξω,

γι αυτό κι εγώ απόδιαβα θα σε ξαναξατρέξω.

- Ο ύμνος του τεμπέλη.

- Ο ύμνος του ξύπνιου. Άστο, μπορεί εν τω μεταξύ να το κάνει κάνας άλλος.

- Τι να κάμει;

- Αυτό που πρέπει να κάμει. Μη σκοτίζεσαι. Εδώ ως κι ο διατητής σφουρίζει παράτα.

- Τη χασομέργια;

- Αυτήνε.

- Κι οι δρόμοι που πέσανε; Τι θα κάμεις;

- Εγώ τσούριξα;

- Εσύ δεν είσ’ υπεύτυνος να τσου φτιάνεις;

- Με τι; Μήτε φτυάρι δε μου δώκανε. Άμα τσου τόπα μούπανε απόδιαβα.

- Ο άλλος δεν ημπορεί να πάει με τ’ αυτοκίνητο σπίτι του.

- Και τι να του κάμω ‘γώ; Ας πάει με τα πόδια από την άκρια. Αντέχει.

- Κι άμα έχει άρρωστο άνθρωπο;

- Οι αρρώστοι στο σπίτι. Τι δουγειά έχουνε οι αρρώστοι στσι δρόμοι;

- Κι άμα πρέπει να μπούνε στο Νισοκομείο;

- Ποιό Νισοκομείο; Των διακομιδών του Λιμενικού; Για το Νισοκομείο θέλεις ‘λικόφτερο. Έχω ‘γώ ‘λικόφτερο;

- Και τι θα γίνει;

- Ό,τι και να γίνει τίποτις δε θ’ αλλάξει. Άσε…, απόδιαβα.