Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που διέσχισα την πόλη χωρίς να κοιτάξω το ρολόι. Όχι γιατί βιαζόμουν.

Αλλά γιατί στην Κέρκυρα η διαδρομή έπαψε να μετριέται σε χιλιόμετρα. Μετριέται σε υπομονή.

Η Κέρκυρα κάποτε ξυπνούσε με τις καμπάνες, τις φιλαρμονικές και τον αέρα που ανέβαινε από τη θάλασσα. Σήμερα ξυπνά με τις κόρνες, με τον ήχο από μηχανές που δουλεύουν στο ρελαντί, με οδηγούς που κοιτούν ανήμποροι το ρολόι τους και με μια ατέλειωτη ουρά αυτοκινήτων που δεν πηγαίνει πουθενά.

Δεν υπάρχουν πια ώρες αιχμής.

Η αιχμή έγινε ολόκληρη η μέρα.

Η πόλη δεν κινείται.

Ασθμαίνει.

Μέσα σ' αυτή την ακινησία αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα που άλλοτε περνούσαν απαρατήρητα. Την εξάντληση στα πρόσωπα των οδηγών, την αγωνία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να φτάσει στη δουλειά του, ενός γονιού που θέλει να πάρει το παιδί του, ενός ασθενοφόρου που αναζητά διέξοδο.

Σ' αυτή την εικόνα έχουν προστεθεί τα τελευταία χρόνια και τα μεγάλα διώροφα τουριστικά λεωφορεία. Μαζί τους πολλαπλασιάστηκαν και τα μαύρα βαν μεταφοράς επισκεπτών, ενώ ακόμη και τα ταξί γίνονται ολοένα μεγαλύτερα. Η Κέρκυρα χρειάζεται μικρότερα οχήματα. Εμείς της φέρνουμε ολοένα και μεγαλύτερα. Είναι σαν η πόλη να μικραίνει, την ώρα που τα οχήματα μεγαλώνουν. Κάθε φορά που ένα διώροφο λεωφορείο στρίβει στους στενούς δρόμους της, έχεις την αίσθηση πως κάποιος προσπαθεί να περάσει ένα υπερωκεάνιο μέσα από ποτάμι.

Και λίγο πιο πέρα, τα Μουράγια. Σιωπηλά. Δεν διαμαρτύρονται. Δεν φωνάζουν. Δεν γράφουν ανακοινώσεις.

Κάνουν αυτό που κάνουν τα γέρικα σώματα όταν κουράζονται.

Ραγίζουν.

Κι όμως, εμείς εξακολουθούμε να περνάμε καθημερινά από πάνω τους με βαριά οχήματα, σαν να θέλουμε να διαπιστώσουμε μέχρι πού φτάνουν οι αντοχές τους. Λες και δοκιμάζουμε κάθε μέρα μέχρι πόσο μπορεί να αντεξει η πόλη.

Φυσικά, η Τροχαία ρυθμίζει την κυκλοφορία μέσα στο καθεστώς που υπάρχει. Δεν αποφασίζει ποια οχήματα θα εισέρχονται στην πόλη ούτε ποια θα μένουν έξω από αυτήν.

Αυτές είναι αποφάσεις πολιτικές.

Και οι πολιτικές αποφάσεις απαιτούν κάτι που μας λείπει εδώ και χρόνια.

Τη γενναιότητα να αλλάξουμε όσα όλοι αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να αλλάξουν.

Γιατί λύσεις υπάρχουν. Αυτό που λείπει δεν είναι οι μελέτες.

Είναι η απόφαση.

Αν δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα στον ιστορικό της πυρήνα, ας κάνουμε τουλάχιστον το πρώτο αυτονόητο βήμα. Στο κέντρο της πόλης πρέπει να κινούνται μόνο τα απολύτως αναγκαία οχήματα. Τα ταξί, τα οχήματα των μόνιμων κατοίκων, η αστική συγκοινωνία και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Τα μεγάλα τουριστικά λεωφορεία και τα οχήματα μαζικής μεταφοράς επισκεπτών μπορούν να εξυπηρετούνται από οργανωμένους χώρους μετεπιβίβασης έξω από τον ιστορικό ιστό.

Αυτό δεν είναι επιλογή εναντίον του τουρισμού. Είναι επιλογή υπέρ της Κέρκυρας.

Δεν αρκεί όμως να αγανακτεί ο καθένας μόνος του πίσω από το τιμόνι. Χρειάζεται να υψώσει τη φωνή της ολόκληρη η πόλη. Οι κάτοικοι. Οι επαγγελματίες. Οι επιστημονικοί, οι πνευματικοί και οι πολιτιστικοί φορείς. Όλοι όσοι αγαπούν αυτόν τον τόπο.

Γιατί οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκινούν όταν συμφωνήσουν όλοι.

Ξεκινούν όταν κάποιοι αποφασίσουν ότι δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν.

Κάθε χρόνο, από τις πρώτες κιόλας μέρες του καλοκαιριού, ακούγεται η ίδια καθησυχαστική φράση.

«Από Σεπτέμβρη βλέπουμε...»

Μόνο που οι πόλεις δεν σώζονται με Σεπτέμβρηδες.

Σώζονται με αποφάσεις που παίρνονται όταν πρέπει.

Και η Κέρκυρα δεν έχει πια την πολυτέλεια να περιμένει έναν ακόμη.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK