Της Όλγας Τσιλιμπάρη

Αφιερωμένο εξαιρετικά

στους/στις ανά την χώρα διωκόμενους/ες

αγωνιστές/στριες εκπαιδευτικούς

Ναι, υπάρχουν! Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, που, όμως, ζουν μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από την συνηθισμένη. Δουλεύουν, συχνά κάτω από δύσκολες συνθήκες, μεγαλώνουν παιδιά, φροντίζουν αρρώστους και ηλικιωμένους, παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες. Ωστόσο, μέσα στο ασταμάτητο τρεχαλητό, βρίσκουν χρόνο και διάθεση να φροντίζουν και για τις κοινές υποθέσεις. Συμμετέχουν σε σωματεία, συλλόγους, συντακτικές επιτροπές εντύπων, πολιτικές οργανώσεις, αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα, τοπικές πρωτοβουλίες, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις, διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις. Όλα αυτά τα κάνουν με σεμνότητα, ως κάτι το αυτονόητο, χωρίς να διεκδικούν ανταλλάγματα, εύσημα, προβολή, αξιώματα και θώκους. Γιατί αποτελούν προσωπική τους επιλογή και ζωτική τους ανάγκη. Γιατί έτσι έχουν μάθει να βλέπουν τον κόσμο και το νόημα της ύπαρξης.

Η συγκεκριμένη στάση ζωής, βέβαια, δεν είναι του συρμού σήμερα. Άλλοι  άνθρωποι, καθημερινοί άνθρωποι κι αυτοί,  αδυνατούν να την κατανοήσουν, μερικές φορές, μάλιστα, την στολίζουν και με ειρωνικά ή αποδοκιμαστικά σχόλια, του τύπου «τι νομίζουν ότι κάνουν», «δεν το βλέπουν ότι μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τ΄ ακούνε», «καταντάνε γραφικοί», «τι θέλουν, επιτέλους, και φωνάζουν συνεχώς». Είναι  οι ίδιοι άνθρωποι που γογγύζουν διαρκώς για τα τρέχοντα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δεινά που όλοι βιώνουμε, διαμαρτύρονται κι αυτοί, συνήθως χαμηλόφωνα και με σφιγμένα δόντια. Όταν τους εγκαλείς για το γεγονός ότι δεν κάνουν τίποτα, απαντούν, άλλοτε επιθετικά κι άλλοτε πικραμένα, «μα αφού δε γίνεται τίποτα». Βολική αντιστροφή της πραγματικότητας, απόσειση της προσωπικής ευθύνης, παραίτηση και επιστροφή στην αδιέξοδη καθημερινή γκρίνια ∙ και στο βάθος, η ομαδική παράνοια, η ατομική βία, ο εκφασισμός.

Η συμμετοχή στα κοινά, η αλληλεγγύη, η αγωνιστικότητα δεν αποτελούν ανέξοδη επιλογή. Πολλές φορές συνεπάγονται κοινωνική απομόνωση, απόρριψη ή συναισθηματικούς εκβιασμούς από οικεία πρόσωπα, ακόμα και αστυνομικές ή ποινικές διώξεις, δηλαδή, κατά το κοινώς λεγόμενο, «μπλεξίματα». Όπως είναι γνωστό,  η απειλή του «μπλεξίματος» ανέκαθεν χρησιμοποιείται ως φόβητρο και εργαλείο συμμόρφωσης προς τα κελεύσματα της πάσης φύσεως εξουσίας. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι ο χειρότερος εχθρός της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας είναι το να τις βλέπουμε εμείς οι ίδιοι ως «μπλεξίματα».

Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι πορεύονται δίπλα μας με το κεφάλι ψηλά, διεκδικώντας μια αξιοβίωτη ζωή για όλους, όχι μόνο για τους εαυτούς τους. Κυκλοφορούν στη γειτονιά μας, στον εργασιακό μας χώρο, στο σχολείο των παιδιών μας, σε δημόσιους χώρους, στις παρέες μας, δια ζώσης ή ιντερνετικές. Ας μην υποκρινόμαστε ότι δεν τους βλέπουμε, ότι δεν υπάρχουν. Ας μην περιοριζόμαστε στο να εκφράζουμε αναιμικά τη λύπη μας, όταν απολύονται ή διώκονται. Ας μη βαυκαλιζόμαστε πως, αν συρρικνώσουμε αρκετά την ύπαρξή μας και τη φωνή μας, αν καταλήξουμε να σερνόμαστε με την κοιλιά στο χώμα, θα βρισκόμαστε για πάντα στο απυρόβλητο.

Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι της αλληλεγγύης και του αγώνα δεν ονειρεύονται να γίνουν ήρωες. Βγαίνουν μπροστά, γιατί είναι ανάγκη να είμαστε πολλές και πολλοί οι κρίκοι της αλληλεγγύης και του αγώνα. Γιατί, εκτός από την αλυσίδα της ιδιώτευσης και της μοναξιάς, υπάρχει και η ζωντανή, παλλόμενη αλυσίδα της αλληλεγγύης και του αγώνα. Υπάρχει, όσο υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τα χέρια. Κι εκεί βρίσκεται η ελπίδα και η προοπτική.  

                                                                                           Όλγα Τσιλιμπάρη

                                                                                 Συνταξιούχος εκπαιδευτικός