ΑΛΥΚΕΣ ΓΑΡΙΤΣΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Η Γαρίτσα εκτεινόμενη μεταξύ του Υλαϊκού και του λιμένα του Αρκίνοου έδωκε το όνομά της στσου δύο αυτούς κόρπους που την οριοθετούνε. Ο ένας ονομάσθηκε περίπατος Γαρίτσης και ο άλλος Αλυκές Γαρίτσης. Σήμερα ο ένας λέγεται παραλιακό μέτωπο με κάτι υπό αποχαρακτηρισμόν άρση κι ο άλλος αεροδρόμιο φράπο.

Οι Αλυκές επί Ενετών ήτανε αλυκές. Λευκός χρυσός τ’ αλάτι κι οι Βενετσιάνοι το εμπορευόντανε για να παστώνει ο κόσμος ψάργια, κρέατα κι ό,τι άλλο. Πολύ μετά εβγήκανε τα ψυγεία Πίτσος που αντικαταστήσανε το πάγο του Μαργαρίτη κι εγίνηκε ο Ραδιοφωνικός Σταθμός, το Νεκροταφείο και το γήπεδο με τσι κερκίδες.

Καναγιώτες, Γαριτσιώτες, του Βιρού, από τη Κατακαλού, Γαστουργιώτες, από του Βρυώνη και τη Χρυσίδα και το Πέραμα κι άλλοι από τα πέριξ, Κανόνι, Φιγαρέτο, Κηπουργιά, Στρατιά, Τριπουλέϊκα, Μεγαλομάτα, μέχρι κι από την Αλιπού είχανε τα χτήματα που βγάνανε από χόρτο για τα ζα μέχρι ό,τι θέλεις να πουλήσεις στη Λαϊκή. Κόσμος έζιουνε απ’ τα χωράφια. Εκατεβαίνανε και νερά πολλά, όλα ποτιστικά. Εψαρεύανε κιόλας. Στα ρηχά οι κέφαλοι και τα λαβράκια εγεννούσανε, οι καβούροι και τα υδρόβια πτηνά κυνηγούσανε τη ψιλή γαριδούλα και στη Λαϊκή εφωνάζανε τη Σαρακοστή Χαλικιόπουλος στρούδι.

Οι παρόχθιοι για να πιάνουνε τσου κέφαλους και τα άλλα ανοίγανε τονιές. Χαντάκια μέσα στα χωράφια τους όπου εμπαίνανε τα ψάργια, τα κλείνανε με χώμα από τη μεργιά τση λίμνης κι αδειάζανε τα νερά τση τονιάς και τα πιάνανε με τα χέργια. Υπάρχουνε τονιές μέχρι σήμερα αλλά λίγοι τσι χρησιμοποιούνε έτσι. Εμπήκανε κι οι μπλε καβούροι και τρώνε τα πάντα όλα. Υπήρχε και μια μεγάλη τονιά που ένωνε τη λίμνη με το κόρπο τση Γαρίτσας, το μπροστινόνε. Φαίνεται σ’ ένα παγιό χάρτη. Αλλά ως φαίνεται τήνε κλείσανε και σήμερα εκεί είν’ ο δρόμος του Εθνικού Σταδίου, ο Θέος να το κάμει Εθνικό, και περνάνε τ’ αυτοκίνητα.

……………………………………………………

Ο κυρ Θανάσης από τη Καστανιά του Βιρού είχε χτήμα με δυο τονιές στη Κατακαλού. Ανήμπορος όμως, στο κρεβάτι. Με κρυοπαγήματα εγύρισε από τη Μικρασία. Η κυρά Δόξα είχε κουτσαθεί που την ετσίνησε το φορτίκι. Ποιός να τσου κοιτάξει;

- Μάνα έγυρα.

- Παιδί μου!

- Ο πατέρας;

- Ήρθες; Είσαι γερός; Μην έχεις κρυοπαγήματα;

- Γερός είμαι. Τι νέα από τη Ξανθούλα; Τήνε βλέπετε;

- Περνάει. Αυτή μας φέρνει ένα κομμάτι ψωμί και το συσσίτιο. Νάναι καλά. Μόνο αυτή μας εχτυπάει τη πόρτα. Τρέξε να τήνε δεις. Σε λαχταράει. Το βλέπω στα μάτια της. Σύρε γιε μου αλλά πρόσεχε τσι Ιταλοί. Έχουνε περίπολα.

Από το χέρι την έπιακε και τρέξανε στη Κατακαλού.

- Ξανθούλα θα κλείσω τη τονιά. Βγάνε νερά με τη λάτα.

Ένα τερτικό εγιομίσανε. Εμάσανε κι αλάτι. Ηξέρανε πως. Ο Τάτσης τσου τα κουβάλησε με το κάρο μέχρι τη Καστανιά. Ευτυχώς δε πέσανε πάνου στο περίπολο. Εδώκανε του Τάτση, εδώκανε και τσι γειτόνοι, η Ξανθούλα άναψε φωτιά να φάνε ο κυρ Θανάσης κι η κυρά Δόξα, επήρε και για το σπίτι.

……………………………………..

- Τρώε, μωρέ, πανάθεμάσε, μ’ έσκασες. Άνοιξε το στόμα σου, σατανά!

- Δε μ’ αρέσει ο κέφαλος.

- Τρώε, που να σε φάει η φάουσα, είναι από τη τονιά του πατέρα σου.

- Δε θέλω!

- Μωρέ απ’ αυτή τη τονιά έζησε στη κατοχή όλη η Καστανιά, το ξέρεις; Πού πας; Πάλι στσι Αλυκές θα πας;

- Όχι, στ’ Αροδρόμιο.