Αυτοί λείπουν…

Γράφει ο Μάκης Αρμένης

Υπάρχει μια βολική τραγωδία που παίζεται ξανά και ξανά. Οι ικανοί, οι τίμιοι, οι οραματιστές μένουν μακριά από την πολιτική. Πρωταγωνιστές, εκείνοι, που μιλούν πολύ, πράττουν λίγο και ξέρουν καλά το παιχνίδι. Είναι αυτοί που υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια και μοιράζουν… κουτόχορτο σε συσκευασία δώρου. Από την άλλη πλευρά, σιωπηλοί στη γωνία, οι ικανοί, οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι. Αυτοί λείπουν.

Γιατί λείπουν; Όχι επειδή δεν αγαπούν τον τόπο. Οι αιτίες είναι γνωστές: βρωμιά, παρασκήνιο, κομματικά μαχαίρια, ίντριγκες. Η πολιτική τους μυρίζει μούχλα. Μα μήπως αυτό είναι η εύκολη δικαιολογία; Σαν τον καπετάνιο που αρνείται να μπει στο πλοίο επειδή έχει φουρτούνα. Έτσι, οι καλύτεροι κοιτούν από μακριά, φιλοσοφούν για την παρακμή, πίνουν το κρασί τους και αφήνουν τους τυχοδιώκτες να κουμαντάρουν το τιμόνι.

Μα ο τόπος δεν σώζεται με αποχή. Ούτε με κυνισμό. Σώζεται όταν οι καλύτεροι παύουν να κρύβονται πίσω από την αηδία τους για το «σύστημα» και κάνουν το απλό, μπαίνουν στο παιχνίδι, έστω και αν χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους με λίγη λάσπη, για να καθαρίσουν το βούρκο. Δεν αρκεί πια να γκρινιάζουμε στα καφενεία και στα social media. Ο ιδεαλισμός δεν είναι ρομαντισμός, είναι θάρρος. Θέλει κόπο. Θέλει ρήξη. Θέλει να λερώσεις παπούτσια, να τσακωθείς με το τέρας χωρίς να γίνεις τέρας.

Ας το πούμε δυνατά: η πολιτική δεν είναι βρώμικη από μόνη της, βρωμίζει όταν την εγκαταλείπουμε στους βρώμικους. Η απουσία των άξιων είναι συνενοχή. Η πολιτική δεν φτιάχτηκε για τους επαγγελματίες της ασημαντότητας. Φτιάχτηκε για τους πολίτες που νοιάζονται. Όταν αυτοί απουσιάζουν, κυβερνούν όσοι ξέρουν μόνο να νοιάζονται… για τον εαυτό τους.

Καιρός να σπάσει η σιωπή. Γιατί αν δεν σηκωθούν οι καλύτεροι, οι χειρότεροι θα συνεχίσουν να έχουν την τύχη μας στα χέρια τους και τα χέρια τους δεν τρέμουν ποτέ, γιατί δεν κρατούν τίποτε βαρύ. Θα συνεχίσουν να χορεύουν πάνω στην πλάτη μας. Και να ξέρετε: αυτοί τον χορό τον ξέρουν καλά.

Για το παραπάνω πρώτος εγώ, αναλαμβάνω την ευθύνη…

Η φωτογραφία είναι του Δημήτρη Χαρισιάδη

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK