«Από την αρχαία Περσία πριν από χιλιάδες χρόνια μέχρι το πολιτισμένο Ιράν του σήμερα, το πνεύμα του Ιράν παραμένει ζωντανό και ακλόνητο.

#168                                       #minab

Ηρθαμε στο Λος Αντζελες με υπερηφάνεια, αγωνιστήκαμε με τιμή και φεύγουμε με αξιοπρέπεια.

Σ’ ευχαριστούμε, Λος Αντζελες, για τη φιλοξενία σου.

Και ευχαριστούμε κάθε Ιρανό που έδωσε την καρδιά, τη φωνή και την ψυχή του για το Ιράν σε αυτά τα 180 λεπτά.

Είθε η ειρήνη, ο σεβασμός και η φιλία να επικρατήσουν μεταξύ όλων των εθνών».

Αυτό το μήνυμα έγραψαν οι παίκτες της θρυλικής Τιμ Μέλι, της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Ιράν, σε έναν πίνακα στα αποδυτήρια του γηπέδου SoFi του Λος Αντζελες, μετά το ματς με το Βέλγιο, το δεύτερο που έδωσαν στο Λος Αντζελες. Είναι θρυλική η Τιμ Μέλι γιατί αποτελεί μια από τις πιο αξιόπιστες δυνάμεις του ασιατικού ποδοσφαίρου, με αρκετές κατακτήσεις τίτλων σε ασιατικό επίπεδο και εφτά συμμετοχές σε Μουντιάλ.

Ανάμεσα στις γραμμές οι ιρανοί ποδοσφαιριστές έγραψαν με κόκκινο μαρκαδόρο τα χάσταγκ #168 #minab, αναφορά στα 168 κοριτσάκια που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τα αμερικανοσιωνιστικά πολεμικά αεροπλάνα στο σχολείο της ιρανικής πόλης Μινάμπ. Είναι μια αναφορά που ενώνει τους Ιρανούς. Τη βλέπεις γραμμένη πάνω σε βαλλιστικούς πυραύλους που ετοιμάζονται για εκτόξευση, στο αεροπλάνο που μεταφέρει την υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία του Ιράν στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης, τώρα και σ’ έναν πίνακα στ’ αποδυτήρια ενός αμερικάνικου γηπέδου.

Το μήνυμα των παικτών της Τιμ Μέλι είναι ξεκάθαρα πολιτικό. Κανένας όμως από τους οπαδούς του No Politica δεν τόλμησε να διαμαρτυρηθεί. Γιατί η πολιτικοποίηση, στην πιο ωμή μορφή της, είχε προηγηθεί. Σε βάρος της ιρανικής ομάδας. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, με τα μεγαλολαμόγια της FIFA απλά να παρακολουθούν, πέρασαν και εξακολουθούν να περνούν την ιρανική ομάδα από πρωτοφανή ταλαιπωρία.

Εκοψαν 13 μέλη της αποστολής. Από τον πρόεδρο της Ιρανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου μέχρι φροντιστές, διοικητικούς και μέλη του προπονητικού σταφ. Ετσι, όσοι απέμειναν στην ομάδα είναι αναγκασμένοι να κάνουν δουλειά που δεν έχουν ξανακάνει πριν. Για παράδειγμα, ο προπονητής τερματοφυλάκων να φροντίζει για τις βίζες των παικτών! Βίζες που δεν εκδόθηκαν άπαξ, αλλά εγκρίνονται πριν από κάθε αγώνα και αφορούν είσοδο και έξοδο από τις ΗΠΑ!

Η Ιρανική Ομοσπονδία είχε νοικιάσει προπονητικό κέντρο στο Τούσον της Αριζόνα, καθώς είχε οριστεί ότι η ομάδα θα δώσει και τους τρεις αγώνες στον όμιλο στις ΗΠΑ (κανέναν στο Μεξικό ή στον Καναδά). Τους απαγόρευσαν να διαμείνουν στις ΗΠΑ και αναγκάστηκαν να εξοριστούν στην Τιχουάνα του Μεξικού. Και να υφίστανται ταξιδιωτικούς ελέγχους ωρών, μπαίνοντας στις ΗΠΑ και βγαίνοντας απ’ αυτές. Η βίζα εισόδου αρχίζει μερικές ώρες πριν από κάθε αγώνα! Και η βίζα εξόδου είναι για λίγη ώρα μετά τον αγώνα! Οι παίκτες πηγαίνουν από το αεροπλάνο στο γήπεδο και από το γήπεδο κατευθείαν στο αεροπλάνο. Δυο παίχτες τους κράτησαν μετά τον πρώτο αγώνα όμηρους στο αεροδρόμιο, επειδή οι άνθρωποι που έτρεχαν να κάνουν τις διατυπώσεις (άσχετοι γι’ αυτή τη δουλειά, όπως είπαμε) δεν τους είχαν βγάλει βίζες εξόδου.

Ο Ταρέμι, ο πιο σημαντικός ιρανός ποδοσφαιριστής αυτή την περίοδο και ο μοναδικός που παίζει στην Ευρώπη (τώρα Ολυμπιακός, νωρίτερα Ιντερ), κατήγγειλε αυτό το γεγονός αμέσως. Ο άθλιος Ινφαντίνο πήγε στα αποδυτήρια και έβγαλε λόγο στους ιρανούς παίχτες για να τους πει ότι… καταλαβαίνει τι τραβάνε και πως αυτό τους κάνει πιο δυνατούς! Μετά τον δεύτερο αγώνα, ο Ταρέμι δεν μάσησε και πάλι τα λόγια του: «Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας μας δεν είναι εδώ, τα μέσα ενημέρωσης της χώρας μας δεν είναι εδώ, πολλά μέλη της ομάδας, όπως βοηθοί προπονητές, φυσικοθεραπευτές, γυμναστές δεν είναι εδώ. Για εμάς, όλα αυτά δεν είναι μια γιορτή σίγουρα», είπε μπροστά στις κάμερες.

Είχε προηγηθεί η ισοπαλία με το Βέλγιο που παραλίγο να γίνει νίκη για το Ιράν. Ο Ταρέμι έπαιξε μόνος του την άμυνα του Βελγίου. Είχε ένα γκολ που ακυρώθηκε για οφσάιντ μερικών εκατοστών του μέτρου. Υποχρέωσε τον Κουρτουά σε μια απόκρουση που επιβεβαίωσε ότι δίκαια θεωρείται ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο. Και κέρδισε αποβολή αντίπαλου σέντερ μπακ, που τον ανέτρεψε την ώρα που έφευγε μόνος του προς την εστία του Βελγίου.

Στο παιχνίδι με το Βέλγιο, η αγοραία τιμή όλων των παιχτών με τα λευκά ζήτημα είναι αν έφτανε την αγοραία τιμή του Φαν Μπρόινε που βρίσκεται στη δύση της καριέρας του. Η διαφορά στην τεχνική κατάρτιση ανάμεσα στους παίχτες των δύο ομάδων ήταν τεράστια. Ο προπονητής του Ιράν δεν είχε άλλη επιλογή εκτός από το να παίξει καθαρά αμυντικά. Πέντε στη γραμμή της άμυνας, τρεις αμυντικογενείς μέσοι, ένας μόνο επιθετικογενής χαφ και ο Ταρέμι μπροστά, να περιμένει μια-δυο στιγμές σε όλο τον αγώνα.

Το σύστημά του πέτυχε απόλυτα. Πέτυχε χάρη στην ορμή με την οποία έπαιξαν οι παίχτες του. Επεφταν πρώτοι πάνω στη μπάλα, μάρκαραν ασφυκτικά τους αντίπαλους (ο «πολύς» Λουκάκου σχεδόν εκμηδενίστηκε, παρά τη δύναμη και την τεχνική του κατάρτιση). Και έπαιξαν καθαρά, χωρίς τη «βρομιά» που συνηθίζουν οι Λατινοαμερικάνοι σε τέτοιες περιπτώσεις.

Το μήνυμα που άφησαν στα αποδυτήρια του SoFi οι ιρανοί ποδοσφαιριστές επιβεβαίωσε ότι έπαιξαν με πολεμικό πνεύμα. Αισθάνονταν σαν να ήταν κομμάτι του λαού τους που δέχτηκε μια απρόκλητη πολεμική επίθεση. Γι’ αυτό και ήταν φανερό το πάθος τους σε όλο τον αγώνα. Οπως ήταν φανερό το πάθος στο πρόσωπο και τα χέρια του Ταρέμι που μάζεψε στο τέλος τους συμπαίκτες του σε κύκλο και τους μίλησε. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς τους είπε (δεν υπήρχε ήχος – γιατί άραγε;), όμως οι πάντες συμφώνησαν ότι μίλησε σαν ηγέτης ενός «στρατού» που υπερασπίζεται την τιμή και την εξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.

Το βέβαιο είναι πως οι ποδοσφαιριστές της Τιμ Μέλι (τουλάχιστον οι περισσότεροι) δεν είναι οπαδοί του συστήματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στο Μουντιάλ του 2022, στο εναρκτήριο παιχνίδι τους με την Αγγλία, όλοι οι παίκτες παρέμειναν σιωπηλοί κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου του Ιράν, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους διαδηλωτές που υφίσταντο καταστολή. Ο δε αρχηγός Εχσάν Χατζησαφί (έχει παίξει χρόνια στην Ελλάδα), αρχηγός και στον αγώνα με το Βέλγιο, είχε τότε δηλώσει δημόσια την υποστήριξή του στις διαδηλώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών. Στο ελληνικό πρωτάθλημα 2025-26, ο Ταρέμι είχε δηλώσει ότι δε θα πανηγυρίζει τα γκολ, επειδή στο Ιράν καταστέλλονταν πάλι διαδηλώσεις. Και το τήρησε.

Και τώρα, στα γήπεδα της Αμερικής, μπορείτε να δείτε ότι ο Γοντός δεν τραγουδάει τον εθνικό ύμνο. Ομως ο Γοντός στο παιχνίδι με το Βέλγιο «έτρωγε σίδερα». Και οι υπόλοιποι τραγουδούν τον εθνικό ύμνο, γιατί πλέον τα πράγματα είναι αλλιώς. Δεν πρόκειται για τις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις μέσα στο Ιράν, αλλά για μια απειλή υποδούλωσης που δέχτηκε η χώρα τους, απέναντι στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρανών, ανεξάρτητα από κοινωνική θέση και πολιτικές προτιμήσεις, ενώθηκαν.

Αυτό είναι που δεν υπολόγισαν μέσα στην αλαζονεία τους οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι σιωναζιστές του Τελ Αβίβ. Δεν υπολόγισαν την υπερηφάνεια του ιρανικού έθνους (που φτάνει στην αντιιστορική και αντιεπιστημονική υπερβολή της αναφοράς στην αρχαία Περσία) και τη μακρά αντιαποικιοκρατική παράδοση που χαρακτηρίζει το «κοινωνικό και πολιτικό DNA» του ιρανικού λαού. Οι Ιρανοί, οπαδοί ή αντίπαλοι της Ισλαμικής Δημοκρατίας, θεωρούν ότι η χώρα τους είναι μια πολιτισμένη χώρα (το έγραψαν και οι παίχτες). Ακούνε τις απειλές του Τραμπ ότι θα τους γυρίσει στη λίθινη εποχή και «τρελαίνονται». Οχι από φόβο, αλλά επειδή ξέρουν ότι αυτός που τους απειλεί ανήκει στη λίθινη εποχή.

Αυτή την παράδοση «καταθέτουν» στα αμερικάνικα γήπεδα οι παίχτες της Τιμ Μέλι. Κι αν εξαιρέσεις μερικούς οπαδούς του Παχλαβί που τους γιουχάρουν την ώρα του εθνικού ύμνου (για ν’ ακούγονται την ώρα που οι υπόλοιποι θεατές σιωπούν), οι Ιρανοί κέρδισαν το χειροκρότημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των φιλάθλων και τη συμπάθεια των φιλάθλων όλου του κόσμου που παρακολουθούν τους αγώνες από την τηλεόραση.

Κέρδισαν το χειροκρότημα όχι για τη μπάλα που παίζουν, αλλά για την αξιοπρέπεια και το πάθος τους που τους βοηθούν να ξεπερνούν τις τεχνικές αδυναμίες, τη μεγάλη ηλικία των παιχτών (παίχτες με μέσο όρο τα 32,5 χρόνια αντιμετώπισαν το Βέλγιο!) και την ταλαιπωρία στην οποία τους υποβάλουν σκόπιμα οι Αμερικάνοι, για να μπαίνουν στο γήπεδο κατάκοποι προτού καν κλωτσήσουν μπάλα.

Το Σάββατο, το Ιράν δίνει τον τρίτο και τελευταίο αγώνα του στον προκριματικό όμιλο. Θα αντιμετωπίσει την Αίγυπτο στο Σιάτλ. Χίλια οχτακόσια χιλιόμετρα βόρεια του Λος Αντζελες! Καμιά άλλη ομάδα δεν υποχρεώθηκε να κάνει τόσο μεγάλες αποστάσεις. Η πτήση στο Σιάτλ από την Τιχουάνα είναι τρεις ώρες καθαρός χρόνος. Προσθέστε και την ταλαιπωρία του ελέγχου από τους αμερικανούς συνοριοφύλακες και θα βρείτε ότι αυτοί οι παίχτες θα έχουν ένα ταξίδι γύρω στις έξι ώρες, θα πάνε από το Μεξικό στα σύνορα των ΗΠΑ με τον Καναδά και χωρίς να προλάβουν να εγκλιματιστούν (ένα διήμερο τουλάχιστον χρειάζεται) θα μπουν στο γήπεδο για να παίξουν.

Ολοι ευχόμαστε να νικήσουν (ίσως να τους φτάνει και η ισοπαλία), ώστε η Τιμ Μέλι να περάσει για πρώτη φορά στην ιστορία της σε δεύτερη φάση Μουντιάλ, υπό τις χειρότερες συνθήκες που έχει ποτέ αντιμετωπίσει ομάδα σε Μουντιάλ. Εδώ κανένας δεν νοιάζεται για τη μπάλα. Ολοι μας περιμένουμε να δούμε μια ήττα των βάρβαρων αμερικάνων ιμπεριαλιστών και σ’ αυτό το επίπεδο. Να δούμε τους Ιρανούς να παίζουν και τέταρτο (τουλάχιστον) παιχνίδι.