Γράφει ο Μάκης Αρμένης

Ίσως τελικά κάποια δώρα να μην τυλίγονται ποτέ σε χαρτί.

Και η κατάκτηση αυτού του πρωταθλήματος, ανήμερα των γενεθλίων μου, ήταν το πιο μεγάλο δώρο.

Υπάρχουν νύχτες που δεν ανήκουν στη λογική.

Που μοιάζουν να ξεφεύγουν από τον χρόνο και να επιστρέφουν κατευθείαν σε εκείνο το παιδί που κάποτε πίστεψε πως ο κόσμος μπορεί να σωθεί μέσα σε μια κραυγή γηπέδου.

Χθες, ανήμερα των γενεθλίων μου, η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα. Και μαζί της αναστήθηκε κάτι βαθιά θαμμένο μέσα μου. Κάτι που τα χρόνια, οι ήττες, οι αποχωρήσεις και η υποτιθέμενη ωριμότητα δεν κατάφεραν ποτέ να σβήσουν.

Γιατί η ομάδα δεν είναι ποτέ μόνο ομάδα.

Είναι οι Κυριακές που χάθηκαν. Οι άνθρωποι που έφυγαν. Τα σπίτια που άδειασαν. Οι φωνές που έμειναν να αιωρούνται σαν καπνός πάνω από παλιά γήπεδα και παιδικά δωμάτια. Είναι μια μυστική πατρίδα της ψυχής, εκεί όπου ο άνθρωπος επιστρέφει όταν όλα γύρω αλλάζουν πρόσωπο. Είναι το παιδί που κάποτε πίστεψε με απόλυτη αθωότητα πως η ευτυχία μπορεί να χωρέσει σε ένα κυριακάτικο απόγευμα.

Κάποτε πίστευα πως μεγαλώνοντας θα λυτρωθώ από αυτή την εξάρτηση. Πως θα πάψει η ήττα να σκοτεινιάζει τόσο άδικα τη διάθεσή μου και η νίκη να με σηκώνει τόσο ψηλά. Γιατί υπάρχουν δεσμοί που δεν στηρίζονται στη χαρά, αλλά στην πίστη. Στην ακατανόητη επιμονή να μένεις εκεί ακόμη κι όταν τίποτε δεν σε ανταμείβει. Όσο τους πολεμάς τόσο ριζώνουν βαθύτερα μέσα σου.

Και ύστερα έρχεται ένα γκολ στις καθυστερήσεις.

Ένα και μόνο δευτερόλεπτο.

Και ξαφνικά ο χρόνος ανοίγει στα δύο. Οι νεκρές Κυριακές ξαναπαίρνουν φως. Τα χρόνια μικραίνουν. Οι απουσίες σωπαίνουν για λίγο. Και ο άνθρωπος θυμάται πως μέσα του επιβιώνει ακόμη εκείνο το αθώο πλάσμα που ήθελε απλώς να χαρεί χωρίς φόβο, χωρίς άμυνες, χωρίς ειρωνεία απέναντι στο θαύμα.

Ίσως τελικά γι’ αυτό αγαπάμε τόσο βαθιά τις ομάδες μας.

Όχι επειδή κερδίζουν.

Αλλά επειδή κουβαλούν τη συνέχεια του εαυτού μας μέσα στον χρόνο. Επειδή, όταν όλα αλλάζουν, αυτές μένουν εκεί σαν παλιές εκκλησίες της μνήμης, φωτισμένες μέσα στη νύχτα.

Τίποτε μεγάλο δεν κατακτιέται χωρίς να έχει προηγηθεί πόνος. Η χαρά αποκτά αξία μόνο όταν έχει περάσει μέσα από τις ήττες.

Να με συγχωρήσουν σήμερα οι αναγνώστες.

Αλλά ακόμη περπατώ λίγα εκατοστά πάνω από τη γη.

Και δεν θέλω να κατέβω.

Γιατί υπάρχουν κάποιες σπάνιες νύχτες όπου ο άνθρωπος δεν αισθάνεται απλώς ευτυχισμένος. Αισθάνεται, έστω για λίγο, νικητής απέναντι στον χρόνο.