Σαν σήμερα πριν 39 χρόνια συντελέστηκε το έπος του ΄87. Σήμερα, αυτή η επιτυχία σίγουρα δεν μας αξίζει. Μόνη της πορεύεται και μένει στη μνήμη, μόνη της.

Ο κόσμος προχωρά με τις εξαιρέσεις και η Ελλάδα με «το έπος του ΄87». Όχι, δεν έγινε κάποια μάχη, δεν κατακτήσαμε κάποιο σημαντικό ύψωμα ή την ελευθερία μας. Απλά, το μπάσκετ στη χώρα μας, τότε, γεννήθηκε ξανά! Σήμερα η γαλανόλευκη δεσποινίς γίνεται 39 και ενώ το σώμα της ωριμάζει, η ψυχή και το πνεύμα της μένουν σε εφηβικό-νεανικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά κυρίες και κύριοι. Εκείνες οι μέρες, που ο ήλιος «έλιωνε» τα τσιμέντα και ο Γκάλης αψηφούσε τον νόμο της βαρύτητας, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και όχι μόνο χρονικά, αλλά, κυρίως, ουσιαστικά. Η θετική μετουσίωση, διάδοση, αυτής της ανεπανάληπτης επιτυχίας δεν ήρθε ποτέ και πλέον έχουμε μείνει μόνο με το ωραίο χθες και το άγνωστο αύριο.
Και εντάξει, μεγαλώσαμε πια, δεν κλαίμε. Η ωριμότητα, το ομαδικό πνεύμα, η συνεργασία, η αλληλεγγύη και η ενότητα, η ομόνοια, είναι έννοιες που δεν υπάρχουν πια στο σημερινό επαγγελματικό μπάσκετ. Εκείνη η ομάδα, υπό τις οδηγίες του Κώστα Πολίτη, πήρε τα διδάγματα του παρελθόντος, έμαθε, σοβάρεψε, αγάπησε ξανά το άθλημα και θριάμβευσε. Και όλη η Ελλάδα ήταν μαζί της, αλλά όχι τα αυριανά παιδιά της. Εξουσιομανία, εγωπάθεια, ιδιοτέλεια, φανατισμός, κέρδος και χαζομάρα διάβρωσαν ό,τι καλό κι αν υπήρχε στην μπασκετική Ελλάδα. Ναι, θα γιορτάσουμε την επέτειο, μια μέρα μετά τους τελικούς της Stoiximan GBL, αλλά ρε μάγκες, δεν μας αξίζει, πια, το ΄87.

Ο άθλος του ΄87 στη δεύτερη περίοδο της «Αλλαγής»

Και ξέρω τι θες φίλε αναγνώστη. Να σου απαντήσω στο ερώτημα δίκιο έχεις ρε φίλε, αλλά ποιος φταίει γι’ αυτό; Θα το κάνω κι ας μου βγει σε κακό, σε απαξιωτική, ισοπεδωτική κριτική επειδή δεν λέτε τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν, λοιπόν, ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας, ο Φάνης και τα άλλα παιδιά πραγματοποιούσαν τον μπασκετικό άθλο του ΄87, η Ελλάδα ζούσε τη δεύτερη περίοδο της «Αλλαγής» και τα πρώτα έτη της πλαστής ευδαιμονίας. Δάνεια παντού! Πακέτα από την ΕΟΚ και πακέτα από ρουσφέτια και άκριτους διορισμούς. Τα πάντα ελέγχονταν από τους «Πρασινοφρουρούς» και το ζητούμενο για τον Έλληνα ήταν να πάρει ένα εξοχικό και καλύτερο αμάξι από τον γείτονά του.
Η πολιτική ηγεσία ήξερε ότι έπρεπε να δώσει χρήμα και θέσεις στο δημόσιο στον λαό. Δεν πήγαινε άλλο! Ο πρωτογενής τομέας είχε αρχίσει να διαλύεται και τα γκαρσόνια της Ευρώπης άρχιζαν να πληθαίνουν. Η οικονομία, εκτός από τις πιστώσεις, προχωρούσε με τον τουρισμό. Ήλιος, θάλασσα, μουζάκα (sic) και greek islands. Η απαίτηση για κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό, για μια ανανέωση της πολιτισμικής μας ταυτότητας, είχε κρυφτεί για τα καλά. Μπουζούκια, τηλεόραση, αγιαστούρα και μπάλα. Και ναι, το άθλημα, εν προκειμένω το μπάσκετ, ήταν και είναι αθώο και ευγενές, όμως οι άνθρωποι γύρω απ’ αυτό όχι!
Εκείνο, λοιπόν, το καλοκαίρι του ΄87 η Ελλάδα έδειξε τι σημαίνει ταλέντο, ομαδικότητα και θέληση για υπέρβαση. Τα καλά πρωτογενή μας στοιχεία στο αθλητικό πεδίο, ήτοι πάθος, αυτοσχεδιασμός και ομαδικό πνεύμα όταν υπάρχει ο σωστός ομαδάρχης, η δουλειά των υπευθύνων της ομοσπονδίας μπάσκετ σε παραγωγικό επίπεδο έδωσε τον αθλητικό πλούτο σε αυτούς που έπρεπε να τον έχουν: στους αθλητές και τους προπονητές τους. Οι παρατρεχάμενοι έμειναν, για λίγο, στην άκρη, οι εκμεταλλευτές της αξίας δεν πλησίασαν και η ομάδα του Κώστα Πολίτη μπήκε στο ΣΕΦ και σάρωσε!

Αυτόφωτο και μόνο
Η εικόνα, λοιπόν, που βλέπετε στην κορυφή του άρθρου, και το βίντεο στη μέση του κειμένου, είναι για να μας θυμίζει τι δεν μας αξίζει! Και ερχόμαστε στο ποιος φταίει. Για τον γράφοντα είναι η ένταξη του αθλητισμού στα στενό πλαίσιο του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Όλα μετριούνται με το κέρδος και τη δύναμη εντός και, κυρίως, εκτός παρκέ. Όταν το μπάσκετ (και όχι μόνο αυτό) γίνεται το μέσο για να μεγαλώσει η εξωαγωνιστική επιρροή του επιχειρηματία-ιδιοκτήτη, τότε δεν μας αξίζει το ΄87. Όταν η πλειονότητα του κόσμου σκέφτεται με όρους νίκης, με φανατισμό δηλαδή, αρνείται στην ουσία την ήττα ,και ασπάζεται άμεσα και έμμεσα τη βία, τότε δεν μας αξίζει το ΄87. Όταν τα ΜΜΕ δεν στηλιτεύουν δημόσια επαίσχυντες, έως έκνομες, συμπεριφορές ιδιοκτητών ΚΑΕ, προπονητών και λοιπών συνεργατών, όταν οι εκπρόσωποι Τύπου φοβούνται να κάνουν τη δουλειά τους και προσαρμόζονται σε στενές ξένες γραμμές, όταν φανατίζουν με τα κείμενά τους, τότε δεν μας αξίζει το ΄87. Όταν η διαιτησία πρωταγωνιστεί, γίνεται αντικείμενο ελέγχου και επηρεασμού, τότε δεν μας αξίζει το ΄87. Όταν η πολιτική ηγεσία δεν λαμβάνει ή δεν τηρεί τα υπάρχοντα μέτρα για να σταματήσει η τοξικότητα, τότε δεν μας αξίζει το ΄87. Όταν το στοίχημα έχει περιχαρακώσει το άθλημα και έχει κάνει τους φιλάθλους, οπαδούς-χρήστες, τότε δεν μας αξίζει το ΄87. Έτσι, λοιπόν, φίλε αναγνώστη, αυτό που έγινε πριν 39 χρόνια στο ΣΕΦ θα πορεύεται στον χρόνο αυτόφωτο και μόνο.

*Cover Photo: Χρήστος Ζωίδης