ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΠΑΣΚΕΤ ΝΟΗΤΙΚΗΣ ΑΝΕΠΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΑΜΕΑ

Ως εκπαιδευτές του Τμήματος Μπάσκετ Νοητικής Αναπηρίας του Παναθηναϊκού ΑμεΑ , αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή, ενός αυτιστικού νέου, στο Άργος ως ακόμη ένα «μεμονωμένο περιστατικό».

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος από μια κοινωνικά αποκλεισμένη ομάδα δολοφονείται από όργανα του κράτους, δεν πρόκειται μόνο για μια ατομική τραγωδία. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών: ανεπαρκούς εκπαίδευσης, ελλιπών μηχανισμών πρόληψης και μιας αντίληψης που αντιμετωπίζει τη διαφορετικότητα ως απειλή .

Η υπόθεση του Άργους διερευνάται. Όμως η εμπειρία από προηγούμενες υποθέσεις κρατικής βίας έχει δείξει ότι η δικαιοσύνη δεν ήταν πάντα αυτονόητη και η λογοδοσία δεν υπήρξε ποτέ δεδομένη. Όταν τα ίδια ερωτήματα επανέρχονται διαρκώς, δεν μπορούμε να μιλάμε για εξαιρέσεις. Πρόκειται για ένα βαθύτερο θεσμικό πρόβλημα που αφορά τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιλαμβάνεται την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Η έκρηξη μισαναπηρικού και ρατσιστικού λόγου που ακολούθησε ήταν αποκαλυπτική. Αντί να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τις ευθύνες της Πολιτείας, επιχειρήθηκε να μετατραπεί το θύμα σε κατηγορούμενο και η αναπηρία σε απειλή. Ο μισαναπηρισμός δεν είναι απλώς μια άποψη· είναι κοινωνική βία που νομιμοποιεί τον αποκλεισμό και τις διακρίσεις.

Ιδιαίτερα εξοργιστικές ήταν οι δημόσιες τοποθετήσεις του δημάρχου Άργους. Χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης και σεβασμού , έσπευσε να στηρίξει δημόσια τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς και να μεταφέρει το βάρος στην οικογένεια του Θοδωρή. Όταν ένας θεσμικός εκπρόσωπος επιλέγει να δικαιολογεί την κρατική βία αντί να υπερασπίζεται την ανθρώπινη ζωή, δεν υπηρετεί τον θεσμικό του ρόλο. Υπονομεύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και ενισχύει την αντίληψη ότι η ζωή ενός ανθρώπου με αναπηρία αξίζει λιγότερο.

Εργαζόμαστε καθημερινά με άτομα με αναπηρία και γνωρίζουμε ότι πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει μια μοναδική προσωπικότητα, με αξιοπρέπεια, δικαιώματα, επιθυμίες και όνειρα. Στη θέση του Θοδωρή βλέπουμε τους δικούς μας αθλητές και αθλήτριες. Παιδιά και νέους που γελούν, προσπαθούν, αγωνίζονται και εκφράζονται με τον δικό τους τρόπο. Αυτό που χρειάζονται δεν είναι φόβος και βία, αλλά κατανόηση, σεβασμός και ασφάλεια.

Η σκέψη ότι ένας από τους αθλητές ή τις αθλήτριές μας θα μπορούσε να βρεθεί σε μια αντίστοιχη κατάσταση μας συγκλονίζει και μας γεμίζει οργή. Δεν θα αποδεχτούμε ποτέ η αναπηρία να μετατρέπεται σε άλλοθι για λιγότερα δικαιώματα ή σε έμμεση δικαιολόγηση της βίας.

Απαιτούμε ουσιαστική εκπαίδευση των σωμάτων ασφαλείας, σαφή πρωτόκολλα διαχείρισης περιστατικών που αφορούν άτομα με αναπηρία και πραγματική λογοδοσία σε περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας .

Δεν θα αφήσουμε η εν ψυχρώ δολοφονία του Θοδωρή να γίνει ακόμη ένα όνομα σε μια λίστα ανθρώπων που χάθηκαν άδικα και ξεχάστηκαν. Το οφείλουμε στη μνήμη του. Το οφείλουμε στους αθλητές και τις αθλήτριές μας...

Δικαιοσύνη για τον Θοδωρή.

Εκπαιδευτές του Τμήματος Μπάσκετ Νοητικής Αναπηρίας του Παναθηναϊκού ΑμεΑ