Μαύρη ημέρα για τον Ολυμπιακό, το ελληνικό ποδόσφαιρο και γενικά για την Ελλάδα η 8η Φεβρουαρίου, καθώς το 1981 συνέβη η τραγωδία της Θύρας7.

Η τραγωδία εκτυλίσσεται ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα στο παλαιό Στάδιο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός των Σαργκάνη, Γαλάκου, Αναστόπουλου και Νικολούδη, αντιμετωπίζει την ΑΕΚ των Αρδίζογλου, Μπάγεβιτς και Μαύρου στο ντέρμπι της 20ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής. Οι ερυθρόλευκοι είναι καταιγιστικοί... Συντρίβουν 6-0 τους μεγάλους αντιπάλους τους με 3 γκολ του Γαλάκου και από ένα των Κουσουλάκη, Ορφανού και Βαμβακούλα.

Η χαρά των 35.450 οπαδών του Ολυμπιακού φθάνει στα ουράνια. Τα παιδιά της Θύρας 7, βιάζονται να «καταπιούν» τα σκαλιά και να βρεθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται στη Θύρα 1 για να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους. Και τότε συμβαίνει το μοιραίο. Κάποιος γλιστράει σ' ένα μαξιλαράκι και κυλάει από τα σκαλιά ως την πόρτα, που για κάποιους ήταν κλειστή και για άλλους μισάνοιχτη. Η αποσυμφόρηση του χώρου είναι αδύνατη, με αποτέλεσμα αυτοί που ακολουθούν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του 18χρονου τότε Ηλία Λύτρα που έπεσε από τους πρώτους στα σκαλοπάτια της Θύρας 7 και τραυματίστηκε. «Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε άρχισαν να πέφτουν πάνω μας ένας, δύο, τρεις, δέκα, εκατό..»

Το ρολόι δείχνει 5 παρά 2 και η χαρά μετατρέπεται σε θρήνο. Κάποιοι αστυφύλακες καταφέρνουν να "ξεριζώσουν" ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν έτσι αρκετό κόσμο. Νεκροί και τραυματίες μεταφέρονται στο Τζάννειο. Οι συγγενείς αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους, εκατοντάδες φίλαθλοι ψάχνουν τους φίλους τους. Οι πρώτοι νεκροί αναγνωρίζονται. Θα ακολουθήσουν και άλλοι. Ο αριθμός τους θα φθάσει τους 21. Το προσωπικό του νοσοκομείου δεν επαρκεί για την περίθαλψη των τραυματιών και γίνονται εκκλήσεις για ιατρικές ενισχύσεις και αίμα.

Η πομπή

Οι δεκάδες τραυματίες μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία του Πειραιά με κάθε μέσο.

«Η πομπή των “εκατό” των ασθενοφόρων και των I.X. για το Τζάνειο, που εφημέρευε, ήταν σχεδόν μακάβρια. Σε μισή ώρα είχε βρεθεί στο πόδι ολόκληρος ο Πειραιάς. Το βράδυ η είδηση “βούτηξε” σε θλίψη όλη την Ελλάδα. Ήταν μια παράλογη τραγωδία…

»Οι σκηνές που ξετυλίχτηκαν στο Τζάνειο Νοσοκομείο με τις σειρήνες των ασθενοφόρων, τα στροβιλιζόμενα φλας των “100”, και τις δεκάδες αυτοκίνητα Ι.Χ. που κατάφταναν με τραυματίες, ήταν συγκλονιστικές.

Σκηνές πολέμου στο νοσοκομείο

»Μερικά από τα νεκρά παιδιά κρατάγαν ακόμα σφιχτά στα χέρια τους τις ερυθρόλευκες σημαίες και τα κόκκινα κασκόλ της ομάδας τους! Οι ελαφρά τραυματίες, που είδαν το χάρο με τα μάτια τους στοιβάχτηκαν πρόχειρα στους διαδρόμους και δέχτηκαν τις συγκινητικές περιποιήσεις του νοσηλευτικού προσωπικού.

»Πενήντα γιατροί κινητοποιήθηκαν σε μισή ώρα ενώ το σύνολο των γιατρών του νοσοκομείου – περί τους 200- είχαν καταφτάσει μέσα σε μια ώρα! Έγινε ολοφάνερο από την αρχή, ότι η μοναδική βοήθεια που μπορούσε να προσφερθεί στους τραυματίες ήταν καθαρά αναπνευστικής φύσεως.

»Τα χειρουργεία δεν χρειάστηκαν και όλοι οι γιατροί – χειρουργοί, παθολόγοι και καρδιολόγοι – προσπαθούσαν να συνεφέρουν με όρρούς και άλλες βοήθειες τους τραυματίες από το “σύνδρομο καταπλακώσεως”: Mελανά πρόσωπα, κόκκινα ερεθίσματα, διεσταλμένα μάτια στικτά από αίμα σημεία.

»Τραγικό ήταν το θέαμα στο θάλαμο εντατικής παρακολουθήσεως όπου 3-4 νέα παιδιά έδιναν στην κυριολεξία μάχη δευτερόλεπτο με δευτερόλεπτο για να επιζήσουν.

»Οι γιατροί μάς είπαν: “Όσοι ήρθαν ζωντανοί θα ζήσουν. Οι περισσότεροι έμειναν επί τόπου…»

Στο Τζάνειο καταφθάνουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, που ενημερώνουν διαρκώς τον πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η τηλεόραση διακόπτει την κανονική ροή του προγράμματός της και μεταδίδει σοβαρή μουσική. Όλη η Ελλάδα, φίλαθλη και μη, πενθεί.

Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Το πιο εξοργιστικό γεγονός της όλης ιστορίας είναι ότι μέχρι σήμερα κανείς από τους υπευθύνους δεν έχει λογοδοτήσει για την απίστευτη αυτή τραγωδία.

Είκοσι ένα παιδιά έφυγαν από τη ζωή εξαιτίας της εγκληματικής, όπως αποδείχθηκε, αμέλειας κάποιων. Κανείς δεν φρόντισε να βγάλει τα τουρνικέ από τη θέση τους, κανείς δεν φρόντισε να ανοίξει η πόρτα της θύρας μισή ώρα πριν από τη λήξη του αγώνα, όπως προέβλεπαν οι κανονισμοί. Κι όμως, κανείς δεν τιμωρήθηκε, κανείς δεν πήγε φυλακή. Οι 5 κατηγορούμενοι φύλακες της Θύρας 7 καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε φυλάκιση 10 ετών, αλλά στις 22/9/86 αθωώθηκαν από το Τριμελές Εφετείο Πειραιά. Υπερίσχυσαν οι αμφιβολίες για το αν η σιδερένια πόρτα ήταν ορθάνοιχτη ή όχι. Η πολιτεία παρά τις –τότε– δεσμεύσεις της δεν απέδωσε ευθύνες και οι οικογένειες των θυμάτων εξακολουθούν να ζουν ακόμη και τώρα με πολλά αναπάντητα ερωτήματα…

Τα 21 θύματα

-Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών)

-Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών)

-Ηλίας Παναγούλης (17 ετών)

-Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών)

-Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών)

-Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών)

-Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών)

-Νίκος Φίλος (19 ετών)

-Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών)

-Βασίλης Μάχας (20 ετών)

-Ευστράτιος Πούπος (20 ετών)

-Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών)

-Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών)

-Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών)

-Κώστας Καρανικόλας (26 ετών)

-Μιχάλης Μάρκου (27 ετών)

-Κώστας Μπίλας (28 ετών)

-Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών)

-Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών)

-Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών)

-Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών)